آفتابكاران اخبار و مقالات درباره ايران و مقاومت
پس از حمله هوایی اسرائیل به زندان اوین و انتقال دستهجمعی زندانیان از جمله شمار زیادی از زندانیان سیاسی به زندان فشافویه، تصاویر تازهای از وضعیت اسفناک و غیرانسانی این زندان منتشر شده است. این تصاویر نشان میدهند:
تراکم شدید زندانیان در فضاهای بسیار محدود؛
نبود تخت و امکانات خواب، بهطوری که بسیاری روی زمین، بدون تشک و بالش استراحت میکنند
وضعیت بهداشتی نامناسب، تجهیزات فرسوده و نبود هرگونه نظم و مدیریت در محل نگهداری؛
حضور دهها نفر در اتاقهایی کوچک، بدون تهویه مناسب یا جریان هوای کافی.
شماری از زندانیان سیاسی هشدار دادهاند که اگر این وضعیت بحرانی ادامه یابد، به اعتصاب غذا دست خواهند زد.
خانوادههای زندانیان نیز با ابراز نگرانی شدید، خواهان پاسخگویی نهادهای مسئول و رسیدگی فوری به وضعیت اسکان، بهداشت و امنیت جانی زندانیان شدهاند.
هشدار شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان نسبت به وضعیت خطرناک زندانیان سیاسی
محمد حبیبی؛ سخنگوی شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران در خصوص انتقال زندانیان از اوین به زندانهای دیگر و وضعیت نامعلوم برخی از آنان و شرایط سخت و تهدیدهای جانی برای زندانیانی که به زندان تهران بزرگ و قرچک ورامین منتقل شدهاند نوشت:
۱. کانال شورای هماهنگی در همان روز اول حمله اسراییل به اوین در گزارشی که از زندان اوین رسیده بود صراحتا از کشته شدن افراد غیرنظامی زیادی بویژه تعدادی از زندانیان و خانوادههای مراجعهکننده به زندان اوین خبر داد. بعد از نزدیک به یک هفته، سخنگوی قوه قضاییه خبر کشته شدن این خانوادهها و زندانیان در این حمله را تایید کرد.
۲ .در همان گزارش تاکید شد که بند امنیتی ۲۰۹ خسارت زیادی دیده است. حالا بعد از نزدیک به یک هفته خبری از برخی زندانیان سیاسی همچون علی یونسی ، مطهره گونهای و ارغوان فلاحی نیست و حالا این نگرانی به صورت جدی وجود دارد که در اثر این حمله، آسیب جدی به این دوستان و سایر زندانیانی که در زمان حمله در انفرادی بودهاند، وارد شده است.
۳. بعد از حمله به زندان اوین، زندانیان بند چهار، بند هشت و بند زنان، با فشار و تهدید و رفتارهای غیرانسانی به زندان تهران بزرگ و زندان قرچک منتقل شدهاند. شرایط اسفناک این دو زندان و بویژه بندهایی که این زندانیان سیاسی در آن نگهداری میشوند که از حداقلهای امکانات بهداشتی و درمانی هم بیبهره است، نگرانیهای عمیقی را بوجود آورده است، بویژه که تعدادی از این زندانیان همچون ابوالفصل قدیانی، راحله راحمی پور و تعدادی دیگر سالمند، بیمار و نیازمند مراقبتهای ویژه هستند.
۴.شرایط کنونی زندانیان سیاسی در زندان تهران بزرگ و زندان قرچک نیازمند رسیدگی ویژه و و در راس آن اعطای مرخصی و آزادی است.
همه این زندانیان از جمله محمد حسن پوره فعال صنفی معلمان، اسماعیل گرامی فعال بازنشستگان و مرتضی صیدی فعال کارگری و خشایار سفیدی و مصطفی محمد حسن از فعالان دانشجویی در زندان تهران بزرگ
و آنیشا اسدالهی، ریحانه انصاری نژاد ناهید خداجو و نسرین جوادی و گلرخ ایرائی از فعالان کارگری و بسیاری دیگر از این زندانیان در شرایط بسیار سخت و خطرناکی به سر میبرند .بویژه که بنا بر گزارشها، مسئولان زندان قرچک نه تنها پاسخگوی نگرانی خانوادههای این زندانیان نبودهاند! بلکه با توهین و حرفهای نامربوط با ایشان برخورد کردهاند.
۵.شورای هماهنگی تشکلهای صنفی فرهنگیان ایران، ضمن محکومیت حمله اسراییل به زندان اوین و کشتار هموطنان غیرنظامی در این زندان، نگرانی عمیق خود را از تداوم شرایط اسفناک زندانیان سیاسی در دو زندان قرچک و تهران بزرگ اعلام میدارد و خواهان آزادی هر چه سریعتر این زندانیان و شفافسازی نسبت به وضعیت زندانیانی است که تاکنون هیچ خبری از آنها بعد از حمله به اوین، مخابره نشده است. بویژه علی یونسی، مطهره گونهای و ارغوان فلاحی.
بیشک مسئولیت جان این عزیزان و سایر زندانیان سیاسی و غیرسیاسی بر عهده مسئولان قضایی و امنیتی است.
بیانیه جمعی از زندانیان سیاسی درباره حمله هوایی به اوین و رفتار غیر انسانی با زندانیان سیاسی
جمعی از زندانیان سیاسی منتقل شده به زندان تهران بزرگ با صدور بیانیهای جزئیات تازهای از بعد از مورد اصابت قرار گرفتن زندان اوین و نحوه انتقال زندانیان سیاسی از اوین به زندان تهران بزرگ را افشا کردهاند. آنها در بیانیه خود از روز حمله میگویند که، در صبح دوم تیرماه ۱۴۰۴ به زندان اوین، بیانگر بیخردی و مسئولیت گریزی مسئولانی است که هشدارهای مکرر زندانیان در مورد آوار فاجعه بار حمله احتمالی اسرائیل به زندان اوین را شنیدند و نادیده گرفتند.
در نهایت روز دوم تیرماه حاکمیت با حمله به زندان اوین بالاخره از خواب بیدار شد و تصمیم گرفت بدون اعلام قبلی و به زور اسلحه و ارعاب، زندانیان را به سان اسرای جنگی، از زندان اوین به زندان تهران بزرگ منتقل کنند. توضیح و ترسیم تمام عیار آن برخوردهای وحشیانه و توهین آمیز دشوار است.
این زندانیان در باره نحوه انتقال خود نوشتند: ما زندانیان را با دستبند و پابند، دو به دو به هم غل و زنجیر کردند و هر زندانی چند کیسه و ساک از بقایای وسایل ضروری خود را به دوش میکشید. از میان آوارها و خاک و سنگ، در حالی به سمت اتوبوسها راه میپیمودیم که شلیک پدافند، تاریکی شب را میشکافت و روی زمین، نیروهای ویژه مسلسل به دست ما را محاصره کرده بودند؛ در حالیکه دستبندها و پابندها امکان حرکت آزادانه را از ما سلب کرده بود و هم چون قطاری از اسرای جنگی، سانتی متر به سانتی متر از میان خاک و سنگ قدم برمیداشتیم.
فرایند انتقال زندانیان بندهای مختلف، در مجموع ۱۴ ساعت طول کشید که ۱۰ ساعت آن تنها به حرکت زندانیان از میان خاک و سنگ و زیر حملات هوایی اختصاص داشت
زنان زندان اوین هم از آسیبهای روحی و جسمی ناشی از انفجار و انتقال به زندان قرچک ورامین بینصیب نماندند و چه بسا ابعاد تلختری از این فاجعه را از سر گذراندند.
شرایط اسفبار زندانیان زن و مردی که از اوین به زندانهای قرچک و تهران بزرگ منتقل شدهاند، نسبت به نخستین روز انتقال تغییری نکرده است و همان هشدارهای پیشین زندانیان در مورد نبود امنیت در شرایط جنگی همچنان پابرجاست. زندانها فاقد پناهگاه و استانداردهای ابتدایی در زمینه ایمنی و زیست زندانیان است. در حال حاضر زندان تهران بزرگ و قرچک ورامین با شرایط غیر انسانی خود به عنوان نماد خفقان، جایگزین زندان اوین شدهاند و حقوق زندانیان اعم از سیاسی و عادی، همچنان نقض میشود.
