آفتابكاران اخبار و مقالات درباره ايران و مقاومت
.
در ایران امروز، اینترنت دیگر فقط یک ابزار ارتباطی نیست؛ تبدیل شده به یک ابزار تبعیض، یک امتیاز سیاسی، و یک نشانهی نابرابری…
وقتی بخشی از جامعه –مدیران حکومتی، نهادهای امنیتی، وابستگان به قدرت– به اینترنت پرسرعت، بدون فیلتر و جهانی دسترسی دارند، اما اکثریت مردم با اینترنت کُند، فیلترشده و پرهزینه دستوپنجه نرم میکنند، نام این وضعیت چیزی نیست جز اینترنت طبقاتی.
این یعنی هرچه پول و پارتی و نزدیکی به قدرت بیشتر باشد، کیفیت و آزادی اینترنت هم بیشتر است. و هرچه طبقهی فرودستتری باشی، دسترسیات محدودتر، کُندتر و پرخطرتر میشود.
یک دانشآموز برای شرکت در کلاس آنلاین ناچار است ساعتها وقت صرف کند، و در نهایت یا قطع میشود یا ناامن میماند…
یک کارگر یا راننده نمیتواند حتی سادهترین کارهای بانکی یا ثبتنامیاش را انجام دهد…
یک زن خانهدار، یک فعال مدنی یا یک دانشجو، برای دسترسی به اطلاعات یا رسانههای آزاد، باید دهها فیلترشکن ناامن را امتحان کند.
اینترنت طبقاتی یعنی تبعیض دیجیتال ساختاری؛ یعنی امتداد همان شکاف طبقاتی در دنیای مجازی. یعنی حذف تدریجی فرودستان از چرخهی آموزش، اشتغال، اطلاعرسانی و مشارکت مدنی…
دسترسی به اینترنت آزاد، پرسرعت و ایمن، یک «حق» است؛ نه یک «امتیاز سیاسی». این حق باید برای همه برابر باشد؛ نه کالایی که دولت میان نورچشمیها توزیع کند…
اینترنت طبقاتی، چهرهی جدیدی از سانسور و سرکوب است؛ شکلی از خاموشکردن صداها، نه با بازداشت و تهدید، بلکه با قطعکردن مسیر دسترسی…
مبارزه برای اینترنت برابر، بخشی از مبارزه برای عدالت اجتماعی است.
این مسئله فقط فنی یا سیاسی نیست؛ مسئلهای عمیقاً طبقاتیست.
.@AftabkaranAzadi کانال
