آفتابكاران اخبار و مقالات درباره ايران و مقاومت
تصاویر و ویدیوهای منتشر شده در شبکههای اجتماعی نشان میدهد خانوادههای زندانیان سیاسی محکوم به اعدام در تهران، سهشنبه ۱۱ شهریور تصاویری از زندانیان سیاسی محکوم به اعدام و پلاکاردهایی با شعارهای «نه به اعدام»، «لغو فوری حکم اعدام» در دست گرفتند.
آنها همچنین خواهان حمایت اقشار مختلف جامعه از «کارزار سهشنبههای نه به اعدام» و زندانیان محکوم به اعدام در ایران شدند و شعارهایی از جمله «اعدام نکنید» سردادند.
مادر اکبر (شاهرخ) دانشورکار، زندانی سیاسی محکوم به اعدام نیز با وجود بیماری و در حالی که در سوگ همسرش بهسر میبرد، با تجمع تکنفره در یک پارک از کارزار «نه به اعدام» برای فرزندش و دیگر زندانیان حمایت کرد.
خانواده دانشورکار در حالی در غم از دست دادن ولی دانشورکار، پدر خانواده هستند که مقامهای قضایی به اکبر دانشورکار اجازه آخرین دیدار و وداع با پدرش را ندادند.
حکومت در پی حفظ قدرت از طریق خاموش کردن صدای آزادی است
کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» در بیانیه هشتاد و چهارمین هفته خود که ۱۱ شهریور منتشر شد، درگذشت ولی دانشورکار، یکی از حامیان فعال این کارزار را به خانواده او و همه همراهان خود تسلیت گفت.
این کارزار از اجرای ۳۹ اعدام در یک هفته گذشته، از جمله دو زن زندانی و ثبت ۷۰۴ اعدام از ابتدای سال جاری خبر داد و تاکید کرد این آمار نهتنها نقض آشکار حقوق بنیادین بشر است، بلکه نشاندهنده سرکوب خونین مردم و تلاش حکومت برای ترساندن و خاموشکردن صدای آزادیخواهان است.
در ادامه بیانیه آمده است که «جای قربانیان این ظلمها نه در خاک فراموشی، بلکه در قلب تکتک ایرانیان آزاده است» و خون آنان همچنان در رگهای جوانان جاری خواهد بود. این کارزار تاکید کرد راه جانباختگان چراغ امیدی برای آیندهای بدون اعدام و خشونت است.
چهلم دو زندانی سیاسی اعدامشده
زندانیان عضو کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» در بخش دیگری از بیانیه خود به فرارسیدن چهلمین روز اعدام «مهدی حسنی» و «بهروز احسانی» اشاره کرده و نوشتهاند که خانوادههای آنان پس از ۳۶ روز همچنان از محل دفن این دو زندانی سیاسی بیخبرند.
امضاکنندگان این بیانیه این رفتار مسئولان قضایی و امنیتی جمهوری اسلامی را مصداق «ناپدیدسازی قهری» و شکلی از شکنجه خانوادههای جانباختگان دانسته است.
اعتصاب غذای زندانیان عضو کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» از نهم بهمن ۱۴۰۲ با درخواست توقف صدور و اجرای این احکام آغاز شد و با پیوستن جمعی از زندانیان زندان لنگرود قم به این حرکت، شمار زندانهایی که در این کارزار مشارکت دارند به ۵۱ زندان رسیده است.
اعضای این کارزار، در پایان بیانیه امروز خود این موضوع را نشاندهنده مقاومت گسترده زندانیان و جامعه در برابر سیاست اعدام دانسته و تاکید کردند تا زمان لغو کامل احکام اعدام و تضمین احترام به حقوق بشر و عدالت، صدای خانوادههای داغدار، زندانیان و همه مردم آزادیخواه باقی خواهد ماند.
حضور گسترده در کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» نشان میدهد که «نه به اعدام» دیگر صرفاً یک شعار نیست، بلکه به مطالبهای ملی و گسترده تبدیل شده است که اقشار مختلف جامعه را به هم پیوند میدهدکارزار سراسری «سهشنبههای نه به اعدام» در هشتاد و چهارمین هفته خود بار دیگر نشان داد که صدای مخالفت با مجازات مرگ در ایران خاموششدنی نیست. از شهرهای بزرگ تا مناطق کوچک، خانوادههای زندانیان سیاسی و مردم معترض با شعارهای هماهنگ بر تداوم این کارزار تأکید کردند و بر گستردگی آن افزودند.
گسترش دامنه اعتراضات در هفته هشتاد و چهارم
روز سهشنبه ۱۱ شهریور ۱۴۰۴، دهها شهر ایران شاهد حضور گسترده مردم در هشتاد و چهارمین هفته کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» بودند. شهرهایی چون تهران، تبریز، همدان، شهرکرد، زنجان، اراک، سنقر، اصفهان، رباطکریم، رودسر و شهر قدس صحنه اعتراضات هماهنگ علیه سیاست اعداممحور حاکمیت شد.
معترضان با در دست داشتن پلاکاردهایی با شعارهایی همچون «نه به اعدام»، «زندانی سیاسی آزاد باید گردد» و «لغو فوری حکم اعدام»، مخالفت قاطع خود را با مجازات مرگ اعلام کردند. شعارهایی
که در این کارزار تکرار میشد عبارتند از:
نه به اعدام
وحید بنیعامریان آزاد باید گردد
از سهشنبههای نه به اعدام حمایت کنید
پویا قبادی و وحید بنیعامریان را اعدام نکنید
فرزندان بیگناه ما را آزاد کنید
زندانی سیاسی آزاد باید گردد
لغو فوری حکم اعدام
این آخرین پیامه اعدام کنی قیامه
نه به اعدام زندانیان
این حضور پرشور نشان میدهد که «نه به اعدام» دیگر صرفاً یک شعار نیست، بلکه به مطالبهای ملی و گسترده تبدیل شده است که اقشار مختلف جامعه را به هم پیوند میدهد.
سهشنبههای اعتراضی؛ شکلگیری یک کارزار اعتراضی
کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» بیش از ۸۰ هفته است که بهطور مستمر ادامه دارد. این استمرار، گواه آن است که جامعه ایرانی با آگاهی و همبستگی، روشهای تازهای برای مقابله با چرخه سرکوب یافته است. انتخاب روز سهشنبه بهعنوان روز ثابت اعتراض، فرصتی فراهم کرده است تا مردم، خانوادههای زندانیان و گروههای مختلف اجتماعی بتوانند در یک قالب منظم صدای اعتراض خود را به گوش همگان برسانند.
این حرکت اعتراضی، در طول زمان، به یک «سنت اعتراضی» تبدیل شده است؛ سنتی که هر هفته تکرار میشود و یادآور مقاومت اعتراضی علیه اعدام است. بسیاری از ناظران این استمرار را بیسابقه دانسته و آن را نشانهای از تغییر در نگاه جامعه به موضوع اعدام و عدالت کیفری میدانند.
نقش خانواده زندانیان سیاسی در گسترش کارزار
خانوادههای زندانیان سیاسی از نخستین روزهای آغاز این کارزار، نقش محوری در گسترش آن ایفا کردهاند. آنان با حضور در تجمعات، انتشار بیانیهها و ایستادگی در برابر فشارهای امنیتی، نشان دادهاند که اعتراض به اعدام تنها خواسته زندانیان نیست بلکه به دغدغهای خانوادگی و اجتماعی تبدیل شده است.
حضور مادران و پدران زندانیان محکوم به اعدام، با در دست داشتن تصاویر فرزندانشان، به این کارزار بُعد انسانی و عاطفی داده است. آنان صدای فرزندان خود را به جامعه و افکار عمومی بینالمللی منتقل کرده و این حرکت اعتراضی را تقویت کردهاند.
این نقش خانوادهها بهویژه در هفتههای اخیر چشمگیرتر شده است، زیرا آنان با وجود تهدیدها و احضارهای مکرر، همچنان بر ادامه حضور خود پافشاری میکنند.
حضور مادر شاهرخ دانشورکار در کارزار سهشنبههای نه به اعدام
در هشتاد و چهارمین هفته کارزار «سهشنبههای نه به اعدام»، حضور مادر شاهرخ دانشورکار، زندانی سیاسی محبوس در زندانهای ایران، توجه بسیاری را جلب کرد. او که بهتازگی همسرش را از دست داده و در سوگ او نشسته است، با وجود این اندوه سنگین در این کارزار اعتراضی حاضر شد. این مادر داغدار با در دست داشتن تصویر فرزندش، بر مقاومت و ایستادگی خانوادهها در برابر سیاست اعدام تأکید کرد و نشان داد که حتی دردهای شخصی و مصائب زندگی نیز نمیتواند مانع صدای پرصلابت «نه به اعدام» شود.
شعارهای واحد، پیام مشترک
یکی از شاخصههای کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» هماهنگی در شعارهاست. شعارهایی چون «نه به اعدام»، «از سهشنبههای نه به اعدام حمایت کنید» و «زندانی سیاسی آزاد باید گردد» در سراسر کشور طنینانداز شد.
این هماهنگی، پیام روشنی به حاکمیت میدهد: جامعه ایران اعدام را نه ابزاری برای عدالت، بلکه ابزاری برای سرکوب میداند.
بهویژه شعارهایی که نام زندانیان محکوم به اعدام مانند «پویا قبادی» و «وحید بنیعامریان» را برجسته میکند، نشان میدهد که این کارزار تنها یک حرکت نمادین نیست، بلکه تلاشی برای نجات جان انسانها و لغو احکام ناعادلانه است.
ابعاد حقوق بشری؛ نقض تعهدات بینالمللی
اعدام در ایران، علاوه بر نقض آشکار حق حیات، با اصول بنیادین حقوق بشر در تضاد است.
مواد نقضشده حقوق بشر:
ماده ۳ اعلامیه جهانی حقوق بشر: حق حیات و آزادی هر فرد.
ماده ۵ میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی: منع شکنجه و مجازاتهای بیرحمانه و غیرانسانی.
ماده ۶ میثاق بینالمللی حقوق مدنی و سیاسی: محدودیت شدید بر استفاده از مجازات اعدام.
گزارشهای نهادهای بینالمللی حقوق بشر بارها تأکید کردهاند که استفاده گسترده و سیاسی از اعدام در ایران ناقض این تعهدات است. کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» عملاً پاسخی اعتراضی به این نقض حقوق بنیادین انسانهاست.
نه به اعدام؛ از داخل کشور تا عرصه جهانی
کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» فراتر از مرزهای ایران نیز بازتاب یافته است. بسیاری از نهادهای حقوق بشری بینالمللی در گزارشهای خود به این حرکت اشاره کرده و آن را نمونهای از مقاومت اعتراضی علیه اعدام دانستهاند.
خانوادههای زندانیان سیاسی و مردم معترض، با استمرار این حرکت، موفق شدهاند توجه رسانههای جهانی را به موضوع اعدام جلب کنند. این بازتاب بینالمللی فشار بیشتری بر حاکمیت وارد میکند و امکان همبستگی جهانی علیه چرخه مرگ را فراهم میسازد.
هشتاد و چهارمین هفته کارزار «سهشنبههای نه به اعدام» نشان داد که این حرکت اعتراضی همچنان در حال گسترش است و جامعه ایران مصمم است که در برابر سیاستهای اعداممحور بایستد. نقش پررنگ خانواده زندانیان سیاسی، استمرار حضور مردم در شهرهای مختلف و بازتاب جهانی این حرکت، آن را به یکی از مهمترین نمودهای مقاومت اعتراضی در ایران تبدیل کرده است.
کلیدواژهی «نه به اعدام»، دیگر صرفاً یک شعار نیست؛ بلکه ندای مشترک مردمی است که در برابر چرخه سرکوب ایستادهاند و خواستار لغو مجازات مرگ بهعنوان یکی از بنیادیترین مطالبات حقوق بشری هستند.
