
در نظام جمهوری اسلامی تصمیمات فقط در محدوده تحمیل و اجبار گرفته میشود و نه در گستره انتخاب و اختیار…
قطعنامه را پذیرفتیم در شرایطی که راهی دیگر نمانده بود….
به تحریمها و جنگ ۱۲ روزه تن دادیم در حالی که به ما تحمیل شده بود در حالی که هرگونه راه گریزی را برخود بسته بودیم…
سرشت سیاستگذاریها در نظام مقدس با تعلیق و یا تعویق تنیده شده است…
نظام، آزادی نسبی حجاب را انتخاب نکرد بلکه فعلا تحت اجبار بدان گردن نهاده است…
نه تنها در مسائل کلان بلکه متاسفانه حتی در مسائل خُردتری همچون فیلترینگ، موسیقی و هنر، تغییر ساعت هم سیاستهای شفاف و روشنی دیده نمیشود…
انتهای این مسیر عموما جز خودتحریمی خودویرانگری و جز حسرت نقطه پایان دیکری نخواهد داشت…
🔸 جمهوری اسلامی چندین سال است (تقریبا از مرز ده سال میگذرد) که توان تصمیمگیری در مورد موضوعات زیر ندارد:
1⃣ ایافتیاف AFTF➖ پالرمو (CTF)
2⃣ مذاکره یا جنگ و رابطه آن با یکدیگر
3⃣ رابطه و تعامل مستقیم با حهان یا دور زدن آنها (در مورد تحریم)
4⃣ برجام و عواقب آن
هر کدام از این موضوعات سالهای متمادی است که کشور را درگیر یک تخریب خود خواسته و بلند مدت کرده است که نشانهای آن در دولت پزشکیان با نامهای ناترازی برق، آب، گاز، درآمد، فروش نفت و گاز، تورم، عدم سرمایهگذاری، عدم تولید و… آنقدر علنی شده که صدای آشپز نیز درآمده است…
بهنظر میآید برای تصمیمگیری یا تصمیمسازی در موارد بالا ده سال آنهم برای یک کشور توسعه نیافته در مقابل رشد سریع تکنولوژی و صنعت و علم در جهان خیلی زیاد است…
الان بعد از ده سال رسیدهایم به اینکه برجام خسارتبار دوباره برگشته است و هیچگاه گفته نشده که برجام خسارت بار:
چند ده میلیارد دلار پول از آمریکا وارد ایران کرد…
سایه جنگ را ده سال به عقب برگرداند…
تحریمها را ده سال (اسنپبک) به تاخیر
انداخت…
و حالا دوباره اول کار برای تصمیمگیری در فضایی که تصمیمگیری یا مشکل است یا اصلا تصمیمی وجود ندارد…
کانال را با دیگران به اشتراک بگذارید.
@AftabkaranAzad
شهریور ۱۴۰۴
آفتابكاران اخبار و مقالات درباره ايران و مقاومت