اسامی و مشخصات جانباختگان اعتراضات سراسری ۱۴۰۴؛ این لیست به روز می‌شود

بر اساس گزارش‌های منابع میدانی و مشاهدات محلی، اعتراضات گسترده در هفته‌های گذشته با واکنش خشونت‌بار نهادهای امنیتی روبه‌رو شده است. در این میان، کشته شدن این شهروندان معترض، بار دیگر نحوه مواجهه ساختار حاکم با نارضایتی‌های را به‌عنوان مسئله‌ای بنیادین مطرح کرده است. تحلیل داده‌های موجود نشان می‌دهد که این افراد در شرایطی جان باخته‌اند که هیچ نشانه‌ای از اقدام خشونت‌آمیز یا تهدیدکننده از سوی آنان وجود نداشته است.

ترکیب اجتماعی کشته‌شدگان
مطابق با اطلاعات به‌دست‌آمده، کشته‌شدگان از گروه‌های متنوع اجتماعی، از جمله دانشجویان، کارگران و نوجوانان بوده‌اند. اشتراک محوری آنان، مخالفت با وضعیت موجود و تلاش برای ایجاد تغییر در ساختار حاکم عنوان شده است. بررسی سوابق فردی آنان، عدم وابستگی به جریان‌های مسلحانه یا گروه‌های خشونت‌گرا را تأیید می‌کند. مطالبات اصلی این افراد حول محور آزادی‌های بنیادی، رفع تبعیض و احترام به کرامت انسانی متمرکز بوده است.

ماهیت اعتراضات و واکنش‌ها
شاهدان عینی و گزارش‌های رسانه‌ای مستقل بر این نکته تأکید دارند که تجمعات اخیر، به‌طور کلی ماهیتی مسالمت‌آمیز داشته‌اند. معترضان، با شعار دادن اعتراض خود به وضعیت موجود را بیان کرده و خواسته‌های خود را مطرح کرده‌اند. در مقابل، نهادهای سرکوب با استفاده از گلوله‌های جنگی، گاز اشک‌آور و شیوه‌های فیزیکی مقابله، سطح خشونت را افزایش داده‌اند. این تضاد، سؤالات جدی درباره مشروعیت ابزارهای کنترلی مورد استفاده مطرح کرده است.

اتهام تکرارشونده: مخالفت با وضعیت موجود
تحلیل روایت‌های مرتبط با این معترضان کشته‌شده نشان می‌دهد که محور اتهامات مطرح‌شده علیه آنان، مخالفت با ساختار فعلی بوده است. در بسیاری موارد، حتی حضور در نزدیکی محل تجمعات برای برخی از قربانیان کافی بوده تا هدف قرار گیرند. این وضعیت، تصویری دقیق از پایین بودن سطح تحمل سیاسی حاکمیت نسبت به اشکال مختلف اعتراض ارائه می‌دهد. همچنین نشان‌دهنده استفاده از برخورد مرگبار به‌عنوان ابزار کنترل اجتماعی در بستر سرکوب گسترده است.

روایت خانواده‌ها و مداخلات پس از مرگ
خانواده‌های کشته‌شدگان ضمن رد اتهامات غیررسمی علیه عزیزانشان، تأکید کرده‌اند که آنان نه‌تنها فاقد سوابق کیفری بودند بلکه در مسیر مطالبه‌گری قانونی حرکت می‌کردند. در برخی موارد، تحویل پیکر جان‌باختگان با تأخیر و فشار امنیتی همراه بوده است. گزارش‌هایی نیز از تهدید بستگان برای پرهیز از مصاحبه با رسانه‌ها یا برگزاری مراسم عزاداری علنی منتشر شده که این مداخلات، امکان دادخواهی عمومی را با چالش مواجه کرده است

تصاویر جانباختگان اعتراضات سراسری ۱۴۰۴

صاویر جانباختگان اعتراضات سراسری ۱۴۰۴

لیست اسامی جانباختگان اعتراضات سراسری ۱۴۰۴
احد ابراهیم ‌پور عبدلی ،احمد جلیل، احمدرضا امانی، سجاد والامنش، امیرحسام خدایاری، امیرحسین بیاتی، حسین ربیعی، خداداد شیروانی، داریوش انصاری بختیاروند، رضا عظیم‌زاده، شایان اسداللهی، علی عزیزی جعفر‌آبادی، وهاب قاعدی(موسوی)، منصور مختاری، مهدی امامی‌پور، مصطفی فلاحی، سروش سلیمانی، محمد مقدسی، رضا کدیوریان،رسول کدیوریان، رضا قنبری، بهمن فتاحی، ابوالفضل خالدی، علی رضا خالدی، محمد موسوی، مهدی موسوی، محمدقاسم روستا، عرفان بزرگی، مبین یعقوب‌زاده،

میلاد غلامزاده، لطیف کریمی، محمدرضا کرمی، علی کریمی باولکی، طاها صفری، رضا مرادی عبدالوند ، امیرمحمد کوهکن، محمد نوری، علیرضا صیدی، ابراهیم احمدپوریان، مسعودذات‌پرور، مهدی سلحشور، بهروز صفایی، سامان نظری، ابراهیم یوسفی، کیوان رضایی، روبینا امینیان، مهدی قرباندوست، حسین مونسی، لردگان، روح‌الله ستاره مشتری، اکرم پیرگزی، نیشابور، فرهاد عیوضی دودرایی، گل‌محمد جلیل ابزار، مسیح جلیل پیران، سیدمهدی موحدی، مهدی ولی‌دوست، مرتضی جهانبخش، محمدرضا گروهی، علی گل‌فروش، رضا رحمتی

امید ابویی، هلاکو ایوانی، زهرا بهلولی‌پور، دیار پورچهریق، محمد جعفری، نازلی جان‌پرور، عریشا حضوری، آیدا حیدری، امیرعلی حیدری، منصوره حیدری، علی دهقان، سیامک راشد، بهرام زاهدی، محمد زمانی، بیات سبحانی، برهاین سیدی، سعید شیرآلی، حسین شیرکول، نوید صالحی، امیرعلی ظاهری، عرفان فرجی، الیاس فرخاری، سجاد فیضی، مبین فیلی، مجتبی قربانی، جواد گنجی، بهروز منصوری، ریبین مرادی، خالد ملایی، آکو محمدی، محمد محمدلو، محمود موسوی، یونس مومنی، سلام میرانی، مجید واعظی،

سعید ابراهیمی، رضا احمدی، سینا اشکبوس، ابوالفضل بختیار دورکی، زهرا بنی‌عامریان، مجتبی ترشیز، رضا حاجی مرادیان، مهدی دلخوش، اردشیر زارعی، امیر شکوری، سیاوش شیرزاد، محمد صیدی، علی صدیقی، عرفان علیزاده، امین قبادی، نگین قدیمی، محمدرضا گلمکانی، سورنا گلگون، مهدی لواسانی، گلاله محمودی، زهرا مرادی، بیژن مصطفوی، دانیال مصطفوی، اجمین مسیحی، شهرام مقصودی

بهزاد شفیعی، علی جانانی، ماهان قدمی، صهبا رشتیان، خانی اسدی، فرزین رحیمی دورکی، محسن اسدی، نوید عالم‌چهره، فرزین پوست‌آشکن دورکی، ابراهیم قیومی، نازلی جهان‌پرور، پویا رستمی، علی ملاآقایی روزبهانی، آریانا ارجمندی، عرشیا احمدپور، سوران فیضی‌زاده، بهروز قلازنجیری، سولماز صحرائی، بهزاد فرود ارغا، سید امید خاموشی، آرش بهفر، بابک صادقی محسنی، احمد خسروانی، عطا ابراهیم‌پور، مهدی باستانی، نسیم پورآقایی، مریم صالحی سیاوشانی، مجید صالحی سیاوشانی، شبنم فردوسی، امیرحسین محمدزاده،

مصطفی عزیزی، سمانه میرزایی، رضا اسکندرپور، احسان عابدینی، آرمین معتمد امینی، نیما (محمدامین) پارسا، فرزام قاسمی، پویا اکبرزاده، بهنام درویش، مهرداد یعقوبی مهر، علی بهروزدوست، حسین ناصری، مسعود بلورچی، احمد عباسی، جبار پناهی، سید ابوالفضل کیا، سجاد اردوانی کویر، محمدامین حسینی، پرنیا شاد بجارکناری، محمد هنرخواه، سارا بهبودی، آیدین دولت‌خواه، موسی‌الرضا اکبری، ابوالفضل پایدار، محمد ابراهیمی، یدالله حیدری، برهان اسدی، دیار عبداللهی، سعید گلسرخی، علی عباسی، علی افسری،

سعید توکلیان، ابوالفضل یغموری، حامد بصیری، علی گل‌فروش، ابوالفضل حیدری موصلو، سعید آزادی، آرزو مدنی، ثمین رستمی، سید میلاد رحیمی، برنا دهقانی، سام افشاری، تیام (محمدرضا) کیانی‌منش، سید میلاد حسینی، عرفان جامه‌شورانی، آرنیکا دباغ، مبینا بهشتی، میثم خزینی، محمدرضا زمینی، شایان آزادی، میلاد رحیمی، تابان رهروان، عباس خادم، آریا علی‌دوست، میثم یعقوبی، امیرمحمد کرمی، پارسا صفار، عباسعلی رمضانی، فارس آقا محمدی، جلیل دوستیار براهویی… این لیست تکمیل می‌شود.

عملکرد نهادهای امنیتی و مسئولیت‌پذیری حاکمیت
شواهد میدانی حاکی از آن است که بخش عمده‌ای از این موارد مرگ با شلیک مستقیم نیروهای سرکوب رخ داده‌اند. با وجود حجم بالای گزارش‌ها، تاکنون هیچ مقام رسمی به‌صورت شفاف مسئولیت این اقدامات را بر عهده نگرفته است. نبود سازوکارهای پاسخ‌گویی و ممانعت از تحقیقات مستقل، به بحران اعتماد عمومی به نهادهای رسمی دامن زده است. نهادهای حقوق بشری داخلی و بین‌المللی خواهان شفاف‌سازی فوری و پیگرد قضایی عاملان این سرکوب شده‌اند.
تحلیل پیامدهای امنیتی و اجتماعی
ادامه برخوردهای مرگبار با اعتراضات، شکاف موجود میان ساختار حاکم و جامعه را تشدید کرده و نشانه‌ای از ناتوانی حاکمیت در مواجهه با بحران‌های مشروعیت است. کشته شدن ۱۸ معترض بی‌سلاح، نه‌تنها بیان‌گر هزینه بالای اعتراضات است، بلکه می‌تواند به گسترش بحران‌های امنیتی و افزایش بی‌ثباتی اجتماعی منجر شود. واکنش سرکوب‌گرانه به مطالبات اجتماعی، پویایی جامعه را مختل کرده و فضای سیاسی را به‌سوی انسداد بیشتر سوق می‌دهد.

رویدادهای اخیر، گویای تعمیق بحران در رابطه شهروندان و حاکمیت است. جان‌باختن معترضان بی‌سلاح، نماد بارزی از استفاده ساختار قدرت از خشونت سازمان‌یافته برای مهار نارضایتی‌های اجتماعی است. در غیاب شفافیت، مسئولیت‌پذیری و پاسخ‌گویی، این رویکرد نه‌تنها مشروعیت حاکمیت را تضعیف می‌کند، بلکه افق پیش روی جامعه را نیز با تردیدهای عمیق مواجه می‌سازد. پرسش اساسی این است: تا چه‌زمان می‌توان اعتراض را با مرگ پاسخ داد؟

منبع:کانون حقوق بشر ایران