آفتابكاران اخبار و مقالات درباره ايران و مقاومت
.
وقتی در ژانویه ۱۷۸۸ کشتیهای متعلق به انگلیس که حامل محکومان به تبعید از بریتانیا به استرالیا بود، زن و شوهری در آن حضور داشتند که به جرم سرقت محکوم به مرگ شده بودند.
اینها بهدلیل حمایت سازمانی بشر دوست، اجازه یافته بودند با همدیگر به استرالیا بیایند و هم مقادیری کمک برای ادامه زندگی دریافت کرده بودند.
اما کاپیتان کشتی که میدانست براساس قانون انگلیس، مجرمان هیچ حق و حقوقی ندارند و نمیتوانند ادعایی داشته باشند، اموال این زوج را تصاحب نمود و هنگام پیاده شدن مجرمان از کشتی، اموال آنها را باز نگرداند.
این زن و شوهر با کمک دیگران شکایتی به قاضی حاکم در استرالیا نوشتند و درخواست اموال خود را نمودند.
در اینجا قاضی میتوانست به حکم دادگاههای انگلیس، این پرونده را نادیده بگیرد اما قاضی این کار را نکرد و حکم به بازگرداندن اموال و تادیب کاپیتان کشتی داد.
این حکم با اعتراض کاپیتان مواجه شد اما پاسخ قاضی جالب بود: «اینجا استرالیا است و ما قانون خودمان را داریم اینها همه شهروندان ما هستند و با هم فرقی ندارند.»
این جملات، آینده استرالیا را تضمین کرد و عدالت که در اولین پرونده مدنی این سرزمین مورد توجه قرار گرفت، برای آیندگان تاریخساز شد.
📌 اگر همه قضات این نکته را باور کنند که هر حکمی میتواند یک جامعه و کشور را شکل دهد، هرگز به ظلم قضاوت نمیکنند.
و اینگونه بود که استرالیا شکل گرفت…
📌 منبع: برداشتی آزاد از کتاب «ملتها شکست می خورند؟!» ص ۳۷۴
کانال را با دیگران به اشتراک بگذارید.
@AftabkaranAzadi
