آفتابكاران اخبار و مقالات درباره ايران و مقاومت
در فرانسه، همزمان با تحقیق پارلمان این کشور دربارۀ نفوذ شبکههای اسلامگرای وابسته به تهران، روزنامۀ پاریزیَن هشدار میدهد که برخی محافل فکری و سیاسیِ غربی، ناخواسته در خدمت ایدئولوژی جمهوری اسلامی قرار گرفتهاند. به نوشتۀ این روزنامه، تهران با ترکیبی از تبلیغ ایدئولوژیک و عملیات پنهان، همچنان میکوشد بحران را به بیرون صادر و بقای خود را در سایۀ دشمنی با غرب تضمین کند.
در فرانسه، هشدارها دربارۀ نفوذ ایدئولوژی اسلامگرای رادیکال، بهویژه آنچه از تهران الهام میگیرد، بار دیگر در صدر مباحث سیاسی قرار گرفته است. مجلس ملی فرانسه هماکنون سرگرم بررسی «روابط نمایندگان جریانهای سیاسی، سازمانها و شبکههایی است که از رفتارهای تروریستی یا تبلیغات ایدئولوژیک اسلامگرایان پشتیبانی میکنند». به همین مناسبت روزنامۀ پاریزیَن در سرمقالهای با عنوان «ابلهان مفید» از کسانی سخن میگوید که، آگاهانه یا ناآگاهانه، در خدمت ترویج این ایدئولوژی قرار گرفتهاند.
به نوشتۀ نیکولا شاربونو، مدیر تحریرۀ این روزنامه، شجاعت میخواهد که در برابر نفوذ خزندۀ اسلامگرایی رادیکال در فرانسه ایستاد. شاهدانی که این روزها در برابر مجلس ملی فرانسه شهادت میدهند، «دیوارههایی را که جامعه در برابر این موج ساخته است، از فروریختن بازمیدارند». آنان سازوکاری را افشا میکنند که بر دو ستون استوار است: مظلومنمایی و بیاعتبارسازی منتقدان، با یاری «ابلهان مفید» در عرصههای سیاسی و فکری.
شاربونو یادآور میشود که این پدیده تازگی ندارد. او مینویسد که در سالهای پیش از انقلاب ١۳۵٧، هنگامیکه خمینی در نوفللوشاتو بود، بسیاری از روشنفکران فرانسوی از جمله ژانپل سارتر در حلقۀ حامیان او جای داشتند. اما این همنشینی با روحانیای که بهزودی شریعت را بر کشورش حاکم کرد، نمونهای است از آنچه نویسنده «رمانتیسم انقلابی» مینامد که از چینِ مائو تا کامبوجِ پولپوت و از ونزوئلا تا جمهوری اسلامی ایران، بارها به فاجعهای برای آزادی و دموکراسی انجامیده است.رژیم ایران، از سرکوب درون تا جنگ بیرون
روزنامۀ پاریزیَن در گزارشی مفصلتر به قلم شارل دو سنسوور و آریان ریو، از استمرار جنگ خاموش جمهوری اسلامی علیه غرب سخن گفته است: رژیمی که، بهرغم ضربات پیدرپی اسرائیل و آمریکا در ژوئن گذشته، همچنان میکوشد از فروپاشی خود جلوگیری کند و برای این منظور بیش از گذشته به صدور بحران به خارج روی آورده است.
کتاب تازۀ «اختاپوس تهران»، نوشتۀ امانوئل رضوی و ژانماری مونتالی، شبکههای نفوذ و ترور رژیم ایران را تا قلب نیویورک پیگیری کرده است. در ژوئیۀ ۲۰۲۲، مردی مسلح به کلاشنیکف در نزدیکی خانۀ مسیح علینژاد در بروکلین بازداشت شد. این قاتلِ اجیرشده، در اعترافات خود گفت که برای قتل فعال ایرانی ۳۰ هزار دلار دستخوش گرفته بود. دادگاه آمریکا اخیراً دو سازماندهندۀ این عملیات را، که از عوامل واسط جمهوری اسلامی معرفی شدهاند، به بیستوپنج سال زندان محکوم کرد. علینژاد پس از صدور حکم گفت: «خواستند مرا بکشند، اما من زندهام و علی خامنهای تحقیر شده است.»
آزاده کیان، جامعهشناس و استاد دانشگاه پاریس، در گفتگو با این روزنامه تأکید میکند که جمهوری اسلامی در اجرای چنین نقشههایی «بهخوبی میداند چگونه ردّ پای خود را پاک کند : رژیم ایران از شبکههای واسطه و مجریان خارجی بهره میگیرد تا ردّ اصلی هرگز پیدا نشود.» او میافزاید: «اما جز حکومت ایران، چه کسی انگیزهای برای حذف این منتقدان دارد؟»
پاریزیَن یادآور میشود که از نخستین روزهای پس از انقلاب ۱۳۵۷، خمینی قصد داشت ایدئولوژی خود را از مرزهای ایران فراتر ببرد. او در پی ساختن «امت واحدهای» بود که در سراسر جهان اسلام، نظم اسلامگرای تهران را بازتاب دهد. اما ترس از گسترش انقلاب در عراقِ شیعهنشین، صدام حسین را به آغاز جنگی هشتساله واداشت که نتیجهاش انزوای جمهوری اسلامی بود.به گفتۀ آزاده کیان، این شکست تاریخی، جمهوری اسلامی را بهسوی توسعۀ برنامۀ هستهای سوق داد تا بتواند اقتدار خود را در خاورمیانه تحکیم کند. دشمنی با غرب و بهویژه با ایالات متحد آمریکا، از همان ابتدای انقلاب، محور سیاست خارجی ایران شد و با اشغال سفارت آمریکا در تهران و گروگانگیری ۵۲ دیپلمات به اوج رسید. از آن پس، «شیطان بزرگ» و «شیاطین کوچک» – از جمله فرانسه و بریتانیا – هدف عملیات تروریستی و اقدامات انتقامجویانۀ تهران شدند.
پاریزیَن می افزاید طی بیش از سه دهۀ گذشته علی خامنهای، جانشین خمینی، همان راه را با ابزارهای تازه ادامه داده و میدهد. از لبنان و یمن تا غزه و دمشق، جمهوری اسلامی شبکۀ گستردهای از نیروهای نیابتی ساخت که از حزبالله تا حوثیها و حماس را دربر میگیرد. اما به گفتۀ آزاده کیان، برای رژیم ایران «دین تنها پوششی است بر پروژهای کاملاً سیاسی: گسترش ایدئولوژی اسلامگرای رادیکال و چیرگی بر منطقه».
در عین حال، تهران با مهارت از گفتمان ضداستعماری و حمایت از فلسطین بهره میگیرد تا چهرهای از خود به عنوان «مدافع مظلومان» بسازد. این تصویر، به ویژه پس از رویدادهای خونین ۷ اکتبر ۲۰۲۳، در بخشی از افکار عمومی جهان عرب و حتی در غرب بازتاب یافته است. اما به باور افشین علوی، عضو شورای ملی مقاومت ایران، «این تصویر صرفاً یک فریب است. رژیم ایران نه دغدغۀ فلسطینیان را دارد و نه خواهان صلح است. هدفش، بیثباتکردن خاورمیانه از طریق جنگهای نیابتی است.»
با وجود ضربات سهمگین اسرائیل به متحدان جمهوری اسلامی و حملات هوایی مستقیم به خاک ایران در تابستان گذشته، حاکمیت تهران هنوز پابرجاست. پاسخ موشکی ناکام آن به اسرائیل، بیش از آنکه قدرتنمایی باشد، تلاشی بود برای حفظ ظاهر و بقای حکومت. به گفتۀ آزاده عالمی، سخنگوی کمیتۀ پشتیبانی از حقوق بشر در ایران، «رژیم ایران برای ادامۀ حیات خود بر دو ستون تکیه دارد: سرکوب شدید در داخل و صدور انقلاب اسلامی (بحران) در خارج. دستکشیدن از هر یک، در نگاه خامنهای، به معنای خودکشی سیاسی است.»
در داخل، موج تازۀ بازداشتها و اعدامها از تابستان گذشته آغاز شده است. کمیسیون تحقیق سازمان ملل نیز از «وخامت چشمگیر وضعیت حقوق بشر در ایران» خبر داده است. افشین علوی در گفتوگو با پاریزیَن میگوید: «این رژیم نه تنها نامحبوب، که منفور مردم ایران است و برای بقا ناگزیر از سرکوب آنان و ادامۀ گروگانگیری شهروندان خارجی است : از جمله فرانسویانی چون سسیل کولر و ژاک پاریس.» اما، به گفتۀ افشین علوی ادامۀ «این مسیر چیزی جز سقوط تدریجی در سراشیب فرسایش و انزوا برای رژیم ایران نیست.»
