چو ناکس به دِه کد خدایی کند: فردوسی

این شعر 900 سال پیش در وصف ایران سروده شده👇 رحمت بر تربت پاک فردوسی*
این شعر رو بخونید که دل و تن آدم رو
می لرزونه :

چو ناکس به دِه کد خدایی کند
کشاورز باید گدایی کند …

در این خاک زرخیز ایران زمین
نبودند جز مردمی پاک دین

همه دینشان مردی و داد بود
وز آن ، کشور آزاد و آباد بود

چو مهر و وفا بود خود کیششان
گُنه بود آزارِ کس پیششان

همه بنده ی ناب یزدان پاک
همه دل پُر از مهرِ این آب و خاک

پدر در پدر آریایی نژاد
ز پشت فریدون نیکو نهاد

بزرگی به مردی و فرهنگ بود
گدایی در این بوم و بر ننگ بود

کجا ، رفت آن دانش و هوش ما
که شد مهر میهن فراموش ما ؟

که انداخت آتش در این بوستان
کز آن سوخت جان و دل دوستان ؟

چه کردیم کین گونه گشتیم خوار ؟
خرد را فکندیم این سان ز کار

نبود این چنین کشور و دین ما
کجا رفت آیین دیرین ما ؟

به یزدان که این کشور آباد بود
همه جای مردانِ آزاد بود

در این کشور آزادگی ارز داشت
کشاورز ، خود خانه و مرز داشت

گرانمایه بود آنکس که بودی دبیر
گرامی بد آنکس که بودی دلیر

نه دشمن در این بوم و بر لانه داشت
نه بیگانه جایی در این خانه داشت

از آنروز دشمن بما چیره گشت
که ما را روان و خرد تیره گشت

از آنروز این خانه ویرانه شد
که نان آورش مردِ بیگانه شد

چو ناکس به دِه کد خدایی کند
کشاورز باید گدایی کند…