آفتابكاران اخبار و مقالات درباره ايران و مقاومت
.
بر منبر نشسته از بهشت میگویند…
جهنمی ساختند به وسعت تاریخ، جهنمی که به نام تمدن، به نام دین، به نام اخلاق و بسیاری دیگر از شعارهای فریبنده، در دل زمان و فضا گسترش یافت. این جهنم، نه تنها در لایههای زیرین زمین، بلکه در ذهن انسانها ساخته شد؛ جایی که آدمی برای رسیدن به آرزوهایش، در نهایت به تباهی خود پا گذاشت.
آنها که در این جهنم نشستهاند، بر منبرهای پرافتخار نشسته و از بهشت میگویند. آن بهشتی که در کلامهایشان زیبا و رنگین است، اما در عمل، در جهانی که میسازند، تنها سردی و تاریکی در انتظار است. بهشتشان بهانهای است برای پوشاندن حقیقت تلخ و ناب، بهشتشان در حقیقت یک قفس است برای رهایی از خود، جایی که انسانها به دست خود به اسارت میروند.
این جهنم، محصول هزاران سال از تفرقهها، جنگها، و فریبهایی است که در مسیر بشریت گذاشته شدهاند. این جهنم، همهچیز را به ورطه فراموشی انداخته و در آن، همهچیز به قیمت نابودی انسانیت و حقیقت ساخته شده است. در این جهنم، کسانی که بر منبر نشستهاند، هیچگاه از شعلههای واقعی رنجهای بشر سخن نمیگویند، بلکه از دنیایی فریبخورده و توهمی صحبت میکنند که در آن هیچچیز جز خیانت به انسانیت و طبیعت وجود ندارد.
جهنمی که آنان میسازند، به وسعت تاریخ است، از هر گوشه این جهان گرفته تا هر صفحه از کتابهای تاریخ. این جهنم را در دل انسانها میکارند و از دل آن میخواهند بهشت بسازند. اما بهشت حقیقی، جایی جز در درون انسانها وجود ندارد؛ در پذیرش حقیقت، در اندیشه آزاد، در عدالت و انسانیت، در عشق به انسان و دنیای بهتر. بهشت همان جایی است که انسان از ظلم و فریب رها میشود و درک میکند که تنها در هماهنگی با خود و با دیگران میتواند به سعادت دست یابد.
بنابراین، هنگامی که آنها از بهشت سخن میگویند، بهتر است به یاد آوریم که بهشت در کجا واقع است. جهنم ساختهشده به وسعت تاریخ، هیچگاه به بهشت نمیرسد؛ تنها از آتش جهنم داغتر میشود، زیرا بیخبری از حقیقت، بدترین نوع آتش است که جهان را میسوزاند.
@AftabkaranAzadi
کانال را با دیگران به اشتراک بگذارید.
