خانه / شعر و ادبیات / سر مست اگـــر در آیی عــــالم بـــه هـــم بــرآیــــــــد: سعــدی

سر مست اگـــر در آیی عــــالم بـــه هـــم بــرآیــــــــد: سعــدی

سر مست اگـــر در آیی عــــالم بـــه هـــم بــرآیــــــــد

خـاک وجود مــــارا گــــرد از عــــدم بــــــر آیـــــــد

گـــر پرتو رویت در کنـــــج خــــــاطـــر افتـــــــــــد

خلـــوت نشین جــــان را آه از حــــــــرم بـــــر آیــــد

گلــــــدسته امیــــدی بــــر جـــــان عـــاشقان بــــــــه

تـــا ره روان غـــــــــم را خــار از قــــــدم بــر آیـــد

گفتــی بـــه کـــام روزی بــــــا تـــو دمـــــی بــرآرم

آن کــــــام بـــــر نیامـــــد تـــرسم کـــــــه دم بـــرآید

عـــــاشق بگشتم ار چــــــــه دانسته بــــــــــــودم اول

کـــــــــز تخم عشق بـــــازی شاخ نــــــــدم بــر آمـد

گـــــــویند دوستـــانم سودا و نـــالــــــه تـــــا کــــــی

سودا ز عشق خیـــــــزد نالــــــــه ز غـــم بـــر آیـــد

دل رفت و صبـــــر و دانش ما مانــــــده ایم و جانی

ور زان کـــــه غــم غـــم توست آن نیـز هــم بر آیــد

هــــر دم ز سوز عشقت سعــدی چنــــــان بنـــالـــــد

کـز شعــــــــر ســوز نـــــاکش دود از قلم بــرآیــــد