شعر و ادبیات

نسیمِ بادِ صبا دوشم آگهی آورد که روزِ محنت و غم رو به کوتهی آورد به مُطربانِ صَبوحی دهیم جامهٔ

منم تقویمِ دلتنگی که از اسفند غمگینمبه پلکِ خیس و چشمانِ ترت سوگند غمگینم تنم آجر به آجر درد دارد

یک نفر پیش فلک ریش گرو بگذاردبلکه دست از سر آزردن ما برداردچه خطاهامگر از جانب ما سر زده کهدائما

به فرضآخر اسفند هم بهار بیاید بهار با گل زردیسر قرار بیاید به فرضسر بزند آسمان به پنجره‌هامان انار خسته‌یکنج

از سرو قامت پسراناز ساقه‌های نازک اندام دخترانغسال‌خانه‌ها شده مالامال،باید پی کدام‌یک از پاره‌های تنمبهوت و لالبا قامتی خمیده بگردم؟با

دَمی با غم به سر بردن، جهان یک سر نمی‌ارزد به می بفروش دلقِ ما، کز این بهتر نمی‌ارزد به

… موج، می آمد، چون کوه و به ساحل می خورد !* از دلِ تیره امواج بلند آوا،که غریقی را

عشقِ تو نهالِ حیرت آمد وصلِ تو کمالِ حیرت آمد بس غرقهٔ حالِ وصل کآخر هم بر سرِ حالِ حیرت

ای کسی که ایستاده ای! دستم را بگیرصدیقه وسمقی همیشه قلم، زبان دلم بود     دیگر نیست همیشه واژه     هرچند با

این قسمت از شاهنامه رو گویی فردوسی بزرگ همین امروز سروده سپاهی که مزدور ضحاک بوددریغا که اهل همین خاک