شعر و ادبیات

ای کسی که ایستاده ای! دستم را بگیرصدیقه وسمقی همیشه قلم، زبان دلم بود     دیگر نیست همیشه واژه     هرچند با

این قسمت از شاهنامه رو گویی فردوسی بزرگ همین امروز سروده سپاهی که مزدور ضحاک بوددریغا که اهل همین خاک

تو مپندار که در فکر تنمنگران سرطان وطنم او که بیمار شود ما همه نیزمن که بیمار شوم ، یک

ای عزیزدلِ من، ای ایرانای همه آرزوت رفته به باد خسته شد تیغ وُ تیر وُ داغ وُ درفشبس که

«واعظان کاین جلوه در محراب و منبر می‌کنند»این زمان دیگر عیان ظلم و جنایت می‌کنند خلوتی یابی مگر از بهرِ

مارِ بر گنج زده چنبره را می‌بینی؟ گرگِ در حالِ دریدن بره را می‌بینی؟ یک نفر گفت که قانونِ طبیعت

چون تیغ به دست آری مردم نتوان کشت نزدیک خداوند بدی نیست فرامشت این تیغ نه از بهر ستمگاران کردند

بیش از دوازده هزار جواننه برای جنگ،نه برای قدرت،نه برای نفرت…برای نان ایستادند،برای شغل فریاد زدند،برای حداقل زندگیبرای آینده ای

وطنم در گردابِ خون می‌تپد؛خاک، سینه‌چاک و مجروح،سرخ‌فام و پیوسته جاری.آنجا که لبانِ سپیده را به نخ کشیدند،رویاها را به


گــــویید بـــه نـــوروز کـه امــسال نــیایـــــد در کشور خونیــــن کــفنـان ره نـگشـــــایــــد بـلـبـل بــچمــن نـغــمــه شـــادی نـســرایـــد مــــاتـمــزدگانــرا لــــب پـــرخـنــده