شعر و ادبیات

وطنم در گردابِ خون می‌تپد؛خاک، سینه‌چاک و مجروح،سرخ‌فام و پیوسته جاری.آنجا که لبانِ سپیده را به نخ کشیدند،رویاها را به


گــــویید بـــه نـــوروز کـه امــسال نــیایـــــد در کشور خونیــــن کــفنـان ره نـگشـــــایــــد بـلـبـل بــچمــن نـغــمــه شـــادی نـســرایـــد مــــاتـمــزدگانــرا لــــب پـــرخـنــده

هر که شد مَحرمِ دل در حرمِ یار بِمانْد وان که این کار ندانست در انکار بِمانْد اگر از پرده

در هیچ دوره دزد چنین معتبر نبود‌دزدی گناه بود در ایران هنر نبود ‌او را ندیده بود کسی و نمی‌شناخت‌نامی

خوش آمد این کهن رسمم از آنان که خود را از بزرگان می‌شمارند که چون بیرون روند از ملک ناچار

آن عقربی که بر وطن افتاد حاضر است آن خائن ستمگر جلاد حاضر است آن خط و ثبت و دفتر

تو بگو ماه کجاست؟تو مرا خانه ببر…..دل من نابیناست.تو بگو آه چه طعمی دارد؟تو بگو ابر چرا می بارد؟باد در

جوانی پاک‌باز و پاک‌رو بودکه با پاکیزه‌رویی در گرو بودچنین خواندم که در دریای اعظمبه گردابی درافتادند با همچو مَلّاح

یک شبی مجنون نمازش را شکستبی وضو در کوچه لیلا نشست عشق آن شب مست مستش کرده بودفارغ از جام

عکسِ رویِ تو چو در آینهٔ جام افتاد عارف از خندهٔ مِی در طمعِ خام افتاد حُسن رویِ تو به