شعر و ادبیات

دو قدم مانده که پاییز به یغما بروداین همه رنگ ِ قشنگ از کف ِ دنیا برود هرکه معشوقه برانگیخت

چون کنم معشوق عیار آمدست دشنه در کف سوی بازار آمدست دشنهٔ او تشنهٔ خون دل است لاجرم خونریز و

درد سر هجر از سر ما، کم شدنی نیست آنگونه که وصل تو، فراهم شدنی نیست دل بی تو بدنیا

یاد ایامی که در گلشن فغانی داشتم در میان لاله و گل آشیانی داشتم گرد آن شمع طرب می‌سوختم پروانه‌وار

چه دل‌ها بردی ای ساقی به ساق فتنه‌انگیزت دریغا بوسهْ چندی بر زنخدان دلاویزت خدنگ غمزه از هر سو نهان

بی‌تو حرام است به خلوت نشست حیف بود در به چنین روی بست دامن دولت چو به دست اوفتاد گر

خانه دلتنگ غروبی خفه بودمثل امروز که تنگ است دلمپدرم گفت چراغو شب از شب پُر شدمن به خود گفتمیک

aهر آن کاو خاطِرِ مَجموع و یارِ نازنین دارد سَعادَت، همدم او گشت و دولت، هم‌نشین دارد حَریمِ عشق را

تو زیبا نیستی من کلک زیبا آفرین دارم تو شیدا نیستی من شور شیدا آفرین دارم تو در بزم من

دریا لب ساحل را، هر ثانیه مى‌بوسد این سنت او عشق‌ست، عشقى که نمی‌پوسد اما دل آدم‌ها، اندازه‌ی دریا نیست