شعر و ادبیات

سحر بگذشته و خورشیدت اینجاستبرای دیدنش یک دَم نکوشی جهانت یکسره بر باد رفتهمیان خیل وَهمت در خروشی ترا خوانَد

ما قصه ی دل جز به بر یار نبردیموز یار شکایت سوی اغیار نبردیم” ما قصه ی دل جز به

سحر بلبل حکایت با صبا کرد که عشقِ رویِ گل با ما چه‌ها کرد از آن رنگِ رُخَم، خون در

ای با هزار غصه و غم مبتلا وطن!عمری اسیر گشته به دام بلا وطن!فرش قمارخانۀ مشتی دغا وطن!بر بوریا نشسته

زنده باد آن کس که هست از جان هوادار وطن هم وطن غمخوار او هم اوست غمخوار وطن دکتری فهمیده

ای تو را خوانده جهان خرّم و خندان، ایرانچه کسی قافیه کرده‌ست تو را با “ویران”؟ چه کسی ریخت به

بی‌مهری اگر چه بی‌وفا هم جور از تو نکو بود جفا هم بیگانه و آشنا ندانی بیگانه کشی و آشنا

ساقیا در ساغر هستی شراب ناب نیست وآنچه در جام شفق بینی به جز خوناب نیست زندگی خوش‌تر بود در

ای بسر زلف تو سودای من،وز غم هجران تو غوغای من‎لعل لبت شهد مصّفای من،عشق تو بگرفته سراپای من‎من شده

ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت جانم بسوختی و به دل دوست دارمت تا دامنِ کفن نکشم زیرِ پایِ