شعر و ادبیات

ای بسر زلف تو سودای من،وز غم هجران تو غوغای من‎لعل لبت شهد مصّفای من،عشق تو بگرفته سراپای من‎من شده

ای غایب از نظر به خدا می‌سپارمت جانم بسوختی و به دل دوست دارمت تا دامنِ کفن نکشم زیرِ پایِ

دلم از نرگس بیمار تو بیمارتر است چاره کن درد کسی کز همه ناچارتر است من بدین طالع برگشته چه

درین خاک زرخیز ایران زمین  نبودند جزمردمی پاک دین            همه  دینشان مردی و داد بودوزان کشور آزاد و آباد بود       چو مهر و وفا

زاهدِ ظاهرپرست از حالِ ما آگاه نیست در حقِ ما هر چه گوید جایِ هیچ اکراه نیست در طریقت هر

گفتی بیا،گفتم کجا؟ گفتی میان جان ما گفتی مرو گفتم چرا؟ گفتی که می‌خواهم تو را گفتی که وصلت می‌دهم

وطن انگار حمام عمومیستسرودش هم «حمومی آی حمومی» استنگاهی گر کنی از سقف شیشهنمادین صحنه ها بینی همیشهیکی با کیسه

ای فروغِ ماهِ حُسن‌، از روی رخشان شما آبِ‌روی خوبی از چاه زَنَخدان شما عزم دیدار تو دارد جانِ بر

آن نه عشق است که از دل به دهان می‌آید وان نه عاشق که ز معشوق به جان می‌آید گو

یا رب این شمع دل‌افروز ز کاشانهٔ کیست؟ جانِ ما سوخت، بپرسید که جانانهٔ کیست؟ حالیا خانه‌براندازِ دل و دین