شعر و ادبیات

آن نه عشق است که از دل به دهان می‌آید وان نه عاشق که ز معشوق به جان می‌آید گو

یا رب این شمع دل‌افروز ز کاشانهٔ کیست؟ جانِ ما سوخت، بپرسید که جانانهٔ کیست؟ حالیا خانه‌براندازِ دل و دین

ساقیا در نوش آور شیره عنقود را در صبوح آور سبک مستان خواب‌آلود را یک به یک در آب افکن

راهی‌ست راهِ عشق که هیچش کناره نیست آن‌جا جز آن‌که جان بسپارند، چاره نیست هر گَه که دل به عشق

گر می فروش حاجت رندان روا کندایزد گنه ببخشد و دفع بلا کند ساقی به جام عدل بده باده تا

در این زمانه رفیقی که خالی از خِلَل است صُراحیِ میِ ناب و سَفینهٔ غزل است جَریده رو که گذرگاهِ

دوستان! شرحِ پریشانیِ من، گوش کنید داستانِ غمِ پنهانیِ من، گوش کنید قصهٔ بی‌سر و سامانیِ من، گوش کنید گفت‌وگویِ

میانِ مکثِ آبی می‌زنم گامشتابی سرخ می‌جوشد به جانم دلِ پیرم پُر از پرواز گردددر آن آبی رها از این

گرچه وصلت نفسی می‌ندهد دست مرا جز بیادت نزنم تا نفسی هست مرا من چو وصل تو کسی را ندهم

در این زمانه رفیقی که خالی از خِلَل است صُراحیِ میِ ناب و سَفینهٔ غزل است جَریده رو که گذرگاهِ