شعر و ادبیات

میانِ مکثِ آبی می‌زنم گامشتابی سرخ می‌جوشد به جانم دلِ پیرم پُر از پرواز گردددر آن آبی رها از این

گرچه وصلت نفسی می‌ندهد دست مرا جز بیادت نزنم تا نفسی هست مرا من چو وصل تو کسی را ندهم

در این زمانه رفیقی که خالی از خِلَل است صُراحیِ میِ ناب و سَفینهٔ غزل است جَریده رو که گذرگاهِ

گر تو پنداری که رازم بی‌تو پیدا نیست هست یا دلم مشتاق آن رخسار زیبا نیست هست یا ز عشق

ماهرویا ز غم عشق نگه دار مرا مگذر از بیعت دیرینه و مگذار مرا به محالی و خطائی ‌که تو

گفتن راز چرا عربده پرداز چرا به نیازی که نفهمیده ای این ناز چرا دل ما هست اگر مطلبت آزار

سر مست اگـــر در آیی عــــالم بـــه هـــم بــرآیــــــــد خـاک وجود مــــارا گــــرد از عــــدم بــــــر آیـــــــد گـــر پرتو رویت

سوی خود خوان یک رهم تا تحفه جان آرم تو را جان نثار افشان خاک آستان آرم تو را از

مستِ تمام آمده است بر در من نیم شب آن بت خورشید روی وآن مه یاقوت لب کوفت به آواز

بی‌خبر از سر کوی تو سفر خواهم کرد همه آفاق پر از فتنه و شر خواهم کرد فتنهٔ چشم تو