شعر و ادبیات

از محبت تلخها شیرین شودوز محبت مسها زرین شود از محبت دردها صافی شود وز محبت دردها شافی شود از

ندانم کجا دیده­‌ام در کتابکه ابلیس را دید شخصی به خواب به قامت صنوبر به طلعت چو ماهبرازنده بزم و

‏ چنین گفت زرتشتِ فرخنده ‌خوـ ره رستگاری بیاموز از او ـ بیارای همواره جان وُ تنتبه پندار وُ گفتار

گرم بازآمدی محبوبِ سیم‌اندامِ سنگین‌دل گُل از خارم برآوردی و خار از پا و پا از گِل ایا باد سحرگاهی!

صَحنِ بُستان ذوق‌بخش و صحبتِ یاران خوش است وقتِ گل خوش باد کز وی وقتِ می‌خواران خوش است از صبا

خوبان اگر که منع نگاهی به ما کنند ما شکر می‌کنیم اگر اکتفا کنند منت کشیم و ناز کشیم و

آمده‌ام که سر نهم عشق تو را به سر برم ور تو بگوییم که نی، نی شکنم شکر برم آمده‌ام

به دامِ زلفِ تو دل مبتلایِ خویشتن است بکُش به غمزه که اینَش سزایِ خویشتن است گَرَت ز دست برآید

در هوایت بی‌قرارم روز و شب سر ز پایت برندارم روز و شب روز و شب را همچو خود مجنون

آن را که غمی چون غم من نیست چه داند کز شوق توام، دیده چه شب می‌گذراند؟ وقت است اگر