شعر و ادبیات

ز مطلب در حجابی تا نظر بر مدعا داری نگردی آشنای خویش تا یک آشنا داری گهی از آسمان داری

سرِ ارادتِ ما و آستانِ حضرت دوست که هر چه بر سرِ ما می‌رود ارادتِ اوست نظیرِ دوست ندیدم، اگر

ای فروغِ ماهِ حُسن‌، از روی رخشان شما آبِ‌روی خوبی از چاه زَنَخدان شما عزم دیدار تو دارد جانِ بر

رو لبام گم شده خندهتوو سَرَم آرزو مُردههرچی سروهنمیبینی سرِ داره؟ هیشکی دیگهتوویِ باغشگل یاس وُ گل سوسن،گل نرگس، گل

یک شبی پروانگان جمع آمدند در مضیفی طالب شمع آمدند جمله می‌گفتند می‌باید یکی کو خبر آرد ز مطلوب اندکی

صلاحِ کار کجا و منِ خراب کجا؟ ببین تفاوتِ رَه کز کجاست تا به کجا دلم ز صومعه بگرفت و

با فراقت چند سازم؟ برگ تنهاییم نیست دستگاه صبر و پایاب شکیباییم نیست ترسم از تنهایی، احوالم به رسوایی کشد

درد ما را در جهان درمان مبادا بی‌شما مرگ بادا بی‌شما و جان مبادا بی‌شما سینه‌های عاشقان جز از شما

پاییز می رسد که مرا مبتلا کندبا رنگ های تازه مرا آشنا کند پاییز می رسد که همانند سال پیشخود

این شعر 900 سال پیش در وصف ایران امروز سروده شده رحمت بر تربت پاک فردوسیاین شعر رو بخونید که