
.
اصلاحطلبان، این قهرمانان عجیب و غریب، این سوگواران تابوتهای سرداران، همآنانی که چون دوربینها بر آنان خیره میشود، سر به دیوار میکوبیدند و از فرط دلسوزی، گریبان چاک میدهند و با مشتهای گره کرده به آسمان هم رحم نمیکنند، حالا این گوی و این میدان…
اینک فرصت مغتنمی است تا اگر ذرهای از آن دلبستگی به خاک و خون، و رجزخوانیهای پرطمطراق “ایران، ایران” در ایشان حقیقتی دارد، به خیابانها بیایند و برای صیانت از همان “انسجام ملی” و “همبستگی مقدس”، خواهان “آزادی زندانیان سیاسی” شوند؛ برای وطن، برای خاک، برای جلوگیری از تکرار تجاوز اسرائیل و برای آنکه این “وطن” نابود نشود…
بیایند و در بیانیههایی مشترک، با امضاهای قطاروار و ردیفشده، خواستار توقف “اعدامهای بیضابطه” گردند و پرسشگریها را آغاز کنند و نشان دهند این همه هیاهو، صرفاً تماشاخانهای نبوده برای اغفال مردمی که سوختهاند…
نه، نه، نه…! هرگز ، هرگز چنین نخواهند کرد. اینان هرگز قدمی از دایره نمایشهای بیبو و خاصیت فراتر نخواهند نهاد…
@AftabkaranAzadi کانال
آفتابكاران اخبار و مقالات درباره ايران و مقاومت