آفتابكاران اخبار و مقالات درباره ايران و مقاومت
۴۴ سال فاصله میان دو انتخابات مجلس اول و دوازدهم ، تصویری روشن از «سقوط مشروعیت انتخاباتی در تهران» میدهد.
بیایید ببینیم آرای پنج منتخب اول تهران در مجلس اول (۱۳۵۸) و مجلس دوازدهم (۱۴۰۲) چه تفاوتی کرده است:
مجلس اول (اسفند ۱۳۵۸)
جمعیت تهران: ۴.۹ میلیون نفر
پنج منتخب اول:
۱. فخرالدین حجازی – ۱٬۵۶۸٬۷۵۹ رأی (۳۲٪ جمعیت تهران)
۲. حسن حبیبی – ۱٬۵۵۲٬۴۷۸ (۳۱٪)
۳. مهدی بازرگان – ۱٬۴۴۷٬۳۱۶ (۲۹٪)
۴. علیاکبر معینفر – ۱٬۴۳۹٬۳۶۰ (۲۹٪)
۵. سیدعلی خامنهای – ۱٬۴۰۵٬۹۷۶ (۲۹٪)
هر یک از پنج منتخب اول تهران در سال ۱۳۵۸، حدود یکسوم جمعیت تهران رأی داشتند.
مجلس دوازدهم (اسفند ۱۴۰۲)
جمعیت تهران: ۹.۱ میلیون نفر
پنج منتخب اول:
۱. سیدمحمود نبویان – ۵۹۷٬۷۷۰ رأی (۶.۶٪ جمعیت تهران)
۲. امیرحسین ثابتی – ۴۸۷٬۹۸۲ (۵.۴٪)
۳. حمید رسایی – ۴۸۵٬۷۱۱ (۵.۳٪)
۴. محمدباقر قالیباف – ۴۴۷٬۹۰۵ (۴.۹٪)
۵. رضا تقیپور – ۴۲۴٬۹۴۵ (۴.۷٪)
هیچکدام از پنج منتخب اول تهران در سال ۱۴۰۲ حتی به ۷٪ جمعیت تهران هم نرسیدند.
در مجلس اول، نفر اول تهران (فخرالدین حجازی) رأی ۳۲٪ از جمعیت را داشت.
در مجلس دوازدهم، نفر اول (نبویان) تنها ۶.۶٪ از جمعیت.
یعنی طی ۴۴ سال، وزن اجتماعی نفر اول تهران بیش از ۸۰٪ کاهش یافته است.
مقایسه مطلق منتخبان اول و میزان مشارکت در انتخابات ، از مجلس اول تا محلس دوازدهم:*
۱۳۵۸: ۱.۵۶ میلیون رأی
۱۴۰۲: ۰.۶ میلیون رأی
در حالی که جمعیت تهران تقریباً دو برابر شده، آرای نفر اول سه برابر کمتر شده است.
این ارقام نشان میدهد تهران از شهری با مشارکت فراگیر در ابتدای انقلاب، به شهری با مشارکت حداقلی در دهه پنجم انقلاب بدل شده است،
بطوریکه نسبت رأیدهندگان به کل جمعیت، و حتی رأی نفرات برتر، به پایینترین سطح تاریخی خود رسیده است.
جمعبندی:
در ۱۳۵۸، نمایندگان تهران مشروعیتشان را از رأی میلیونها شهروند تهرانی میگرفتند.
در ۱۴۰۲، همان کرسیها با کمتر از یکدهم آن رأی پر میشوند.
این یعنی سقوط تاریخی در میزان مشارکت، نمایندگی و اعتماد سیاسی در پایتخت.
