یک جامعه چطور «سقوط» می‌کند؟*
وقتی بچه‌هایش باور می‌کنند که «درس خوندن وقت تلف کردنه و فیزیک و شیمی هیچ‌جای زندگی به درد نمی‌خوره!»
اما علف و گُل کشیدن و قلیان دود کردن و سگ بغل زدن و در کافه وقت
و عمر تلف کردن و به فکر مهاجرت بودن می‌شود ارزش
وقتی روزنامه‌نگارش از نوشتن یک متن عادی ناتوان می‌شود،
غلط املایی دارد اما برای تمام ارکان کشور نسخه رویایی می‌نویسد.
وقتی بلاگرها به مرجع فکری مردم تبدیل می‌شوند،
میلیون‌ها دنبال کننده دارند و ویدیو ختنه‌سوران بچه‌هایشان میلیون‌ها
دقیقه وقت و عمر مردم را به خودش مشغول می‌کند
اما تیراژ کتاب به زیر 100 جلد برسد!
وقتی پول خدا می‌شود،
سکه حُکم می‌کند و زندگی شرافتمندانه، «بی‌عرضه بودن» ترجمه می‌شود.
وقتی سیاسیونش «دلال»،
اهل فکرش «پروژه‌بگیر»،
اهل بازارش «کلاهبردارهای متقلب»،
پزشک‌هایش «متخصص دور زدن مالیات»
و کاسبان «دین» از باورمندان سبقت بگیرند.
وقتی رسانه‌های رسمی‌اش جای آدم‌های چاپلوس و مجیزگو می‌شوند
که برای رضایت مدیران برنامه اجرا می‌کنند
و برایشان احساس و درد و نیاز مردم پشیزی ارزش ندارد!
وقتی سلبریتی‌ها به عنوان رهبران اجتماعی معرفی می‌شوند
و برای همه چیز نسخه صادر می‌کنند.
وقتی آدم‌های عاقل ساکت و منزوی و سرخورده می‌شوند
و مثل لاک‌پشت توی خودشان می‌خزند
و فضا را دلقک‌ها و تشنگان دیده شدن دست می‌گیرند
وقتی دانشگاهش به کارگاه تولید مدرک
و مقاله‌های کیلویی و پایان‌نامه‌های مضحک که حتی دانشجو و استاد نمی‌خوانند تبدیل می‌شود،
سیاسیون بدون حضور در کلاس «دکتر» می‌شوند
و بازیگر سینما با بادیگارد وارد آن می‌شود
تا خدای نکرده در اتاق دفاع از تز مورد حمله سارقان، آدم‌ربایان و قاتل‌ها قرار نگیرند!
وقتی آدم‌ها یاد می‌گیرند
که همیشه «دیگری» مقصر است و خودشان حتی در زندگی شخصی‌شان
نقش و قصور نمی‌بینند
و سرشان تا کمر توی زندگی دیگران است …
وقتی پول و پارتی به قانون «بیلاخ» نشان می‌دهد،
ضعیف‌ترها در تار عنکبوب مقررات گرفتار می‌شوند
و قوی‌ترها آش را با جایش می‌زنند زیر بغل …
جوامع به سادگی نابود می‌شوند … خیلی ساده.
مثل وقتی که موریانه تمام پایه‌های چوبی ساختمانی را آرام آرام خورده‌اند.
حالا یک‌بار دیگر این متن را بخوانیم، ببینم
خود ما در کجای این ماجرا قرار داریم؟
فرشته‌های سفید هستیم
یا کسانی که نیاز داریم یک گام برای بهبود و توسعه خودمان قدم برداریم؟
