شعر و ادبیات

از محبت تلخها شیرین شودوز محبت مسها زرین شود از محبت دردها صافی شود وز محبت دردها شافی شود از محبت خارها گل میشود وز محبت سرکه ها مل میشود از محبت دار تختی میشود وز محبت بار تختی میشود از محبت سجن گلشن میشود بی محبت روضه گلخن میشود …

ندانم کجا دیده­‌ام در کتابکه ابلیس را دید شخصی به خواب به قامت صنوبر به طلعت چو ماهبرازنده بزم و ایوان و گاه فرا رفت و گفت ای عجب این توییفرشته نباشد بدین نیکویی نظر کرد و گفت: ای نظیر قمرندارند خلق از جمالت خبر ترا سهمگین روی پنداشتندبه گرمابه …

‏ چنین گفت زرتشتِ فرخنده ‌خوـ ره رستگاری بیاموز از او ـ بیارای همواره جان وُ تنتبه پندار وُ گفتار وُ کردارِ او دلِ روشنت را به ظلمت مَدهرهی جز سویِ روشنایی مَپو بیندیش نیکو وُ نیکی گُزینصفا در دلِ جنگ وُ جادو مجو مََنه دست در دستِ اهلِ ریامشو …

گرم بازآمدی محبوبِ سیم‌اندامِ سنگین‌دل گُل از خارم برآوردی و خار از پا و پا از گِل ایا باد سحرگاهی! گر این شب روز می‌خواهی از آن خورشید خرگاهی، برافکن دامن محمل گر او سرپنجه بگشاید که عاشق می‌کُشم شاید هزارش صید پیش آید، به خون خویش مُستعجِل گروهی هم‌نشینِ …

صَحنِ بُستان ذوق‌بخش و صحبتِ یاران خوش است وقتِ گل خوش باد کز وی وقتِ می‌خواران خوش است از صبا هر دم مشامِ جانِ ما خوش می‌شود آری آری طیبِ اَنفاسِ هواداران خوش است ناگشوده گُل نِقاب، آهنگِ رحلت ساز کرد ناله‌ کن بلبل که گلبانگِ دل‌اَفکاران خوش است مرغِ …

خوبان اگر که منع نگاهی به ما کنند ما شکر می‌کنیم اگر اکتفا کنند منت کشیم و ناز کشیم و ستم کشیم حاشا کنند و جور کنند و جفا کنند سهل است انتظار کشیدم تمام عمر کز صد هزار وعده یکی را وفا کنند بالله که بهر کشتن ما عین …

آمده‌ام که سر نهم عشق تو را به سر برم ور تو بگوییم که نی، نی شکنم شکر برم آمده‌ام چو عقل و جان از همه دیده‌ها نهان تا سوی جان و دیدگان مشعله نظر برم آمده‌ام که ره زنم بر سر گنج شه زنم آمده‌ام که زر برم زر …

به دامِ زلفِ تو دل مبتلایِ خویشتن است بکُش به غمزه که اینَش سزایِ خویشتن است گَرَت ز دست برآید مُرادِ خاطرِ ما به دست باش که خیری به جایِ خویشتن است به جانت ای بتِ شیرین دهن که همچون شمع شبانِ تیره، مُرادم فنایِ خویشتن است چو رای عشق …

در هوایت بی‌قرارم روز و شبسر ز پایت برندارم روز و شب روز و شب را همچو خود مجنون کنم روز و شب را کی گذارم روز و شب جان و دل از عاشقان می‌خواستند جان و دل را می‌سپارم روز و شب تا نیابم آن چه در مغز منست …

آن را که غمی چون غم من نیست چه داندکز شوق توام، دیده چه شب می‌گذراند؟ وقت است اگر از پای درآیم که همه عمر باری نکشیدم که به هجران تو ماند سوز دل یعقوب ستم‌دیده ز من پرس کاندوه دل سوختگان، سوخته داند دیوانه گرش پند دهی کار نبندد …