شعر و ادبیات

ما را سفری فتاد بی‌ما آن جا دل ما گشاد بی‌ما آن مه که ز ما نهان همی‌شد رخ بر

ای خواجه نمی‌بینی این روز قیامت را ؟ این یوسف خوبی را، این خوش قد و قامت را ؟ ای

سحرم دولت خواب آلودهآمد و گفت بخواب آسوده که نه آن خسرو شیرین آمدنه نگارت به هر آئین آمد گفتم

. به پندار دانای مغرب‌زمینپدیدآور پند نو «داروین» زمانه ز میمون، دُمی کم نمودسپس ناسزا نامش، آدم نمود اگر آدمیت

ساقی تو شراب لامکان راآن نام و نشان بی‌نشان را بفزا که فزایش روانی سرمست و روانه کن روان را

به ملازمان سلطان که رساند این دعا را؟که به شُکرِ پادشاهی ز نظر مران گدا را ز رقیب دیوسیرت به

. چون شفق گرچه مرا باده ز خون جگر است/دل آزاده‌ام از صبح طربناک‌تر است عاشقی مایهٔ شادی بُوَد و

زهی عشق زهی عشق که ما راست خدایا چه نغزست و چه خوبست و چه زیباست خدایا چه گرمیم چه

نفسم گرفت ازین شب در این حصار بشکندر این حصار جادویی روزگار بشکنچو شقایق از دل سنگ برآر رایت خونبه

دیرگاهی است که در این تنهاییرنگ خاموشی در طرح لب استبانگی از دور مرا می‌خواندلیک پاهایم در قیر شب استرخنه‌ای