شعر و ادبیات

. به پندار دانای مغرب‌زمینپدیدآور پند نو «داروین» زمانه ز میمون، دُمی کم نمودسپس ناسزا نامش، آدم نمود اگر آدمیت

ساقی تو شراب لامکان راآن نام و نشان بی‌نشان را بفزا که فزایش روانی سرمست و روانه کن روان را

به ملازمان سلطان که رساند این دعا را؟که به شُکرِ پادشاهی ز نظر مران گدا را ز رقیب دیوسیرت به

. چون شفق گرچه مرا باده ز خون جگر است/دل آزاده‌ام از صبح طربناک‌تر است عاشقی مایهٔ شادی بُوَد و

زهی عشق زهی عشق که ما راست خدایا چه نغزست و چه خوبست و چه زیباست خدایا چه گرمیم چه

نفسم گرفت ازین شب در این حصار بشکندر این حصار جادویی روزگار بشکنچو شقایق از دل سنگ برآر رایت خونبه

دیرگاهی است که در این تنهاییرنگ خاموشی در طرح لب استبانگی از دور مرا می‌خواندلیک پاهایم در قیر شب استرخنه‌ای

. چند قرنی‌ست که ما ساکنِ شادآبادیمزیر انواع فشاریم و جمیعاً شادیم! شاد از آنیم که دلبسته­ٔ دریا نشدیمقدردانیم که در آکواریوم

خنده باید زد به ریش روزگارورنه دیر یا زود، پیرت می‌کندسنگ اگر باشی، خمیرت می‌کندشیر اگر باشی، پنیرت می‌کندباغ اگر

ما گدایان خیل سلطانیم شهربند هوای جانانیم بنده را نام خویشتن نبود هر چه ما را لقب دهند آنیم گر