شعر و ادبیات

از همه کس گـذر کنم ، از تو گذر نمی شودمشکل تـو وفـای مـن ، مشکل من جفای تو کن

دریغ و درد،در این غروبِ سربی،که سایه‌ها بلندتر از رؤیابر دیوارهای خستهٔ شهر می‌افتند. باد،از اعماقِ جانِ خاک،سرودِ آوارگی را

دیوان حافظ غزل شماره ۲۲۳    ????????????? هرگزم نقش تو از لوح دل و جان نرودهرگز از یاد من آن

خوشا دلی که مدام از پی نظر نرودبه هر درش که بخوانند بی‌خبر نرود’ طمع در آن لب شیرین نکردنم

هنگامۀ آزادیست ، خیزیم که هنگام استتا دُور ِ دد ِ دوران در بطن ِ خزان آریم در دل بی

در انقضای راهشب مانده بود وُ ماه.می‌سوخت آسماندر چشم پُرهراس مسیحا به جلجتامن بودم وُچراغ خواهش خاموش یک نگاه. خورشیدِ

صبحدم مرغِ چمن با گلِ نوخاسته گفت ناز کم کن که در این باغ، بسی چون تو شکفت گل بخندید

دیوان حافظ غزل شماره ۲۲۴ خوشا دلی که مدام از پی نظر نرودبه هر درش که بخوانند بی‌خبر نرود طمع

دلا بسوز که سوز تو کارها بکندنیاز نیم شبی دفع د بلا بکند عتاب یار پری چهره عاشقانه بکشکه یک

امروز نه آغاز و نه انجام جهان استای بس غم و شادی که پس پرده نهان است گر مرد رهی ،