شعر و ادبیات

هنگامۀ آزادیست ، خیزیم که هنگام استتا دُور ِ دد ِ دوران در بطن ِ خزان آریم در دل بی

در انقضای راهشب مانده بود وُ ماه.می‌سوخت آسماندر چشم پُرهراس مسیحا به جلجتامن بودم وُچراغ خواهش خاموش یک نگاه. خورشیدِ

صبحدم مرغِ چمن با گلِ نوخاسته گفت ناز کم کن که در این باغ، بسی چون تو شکفت گل بخندید

دیوان حافظ غزل شماره ۲۲۴ خوشا دلی که مدام از پی نظر نرودبه هر درش که بخوانند بی‌خبر نرود طمع

دلا بسوز که سوز تو کارها بکندنیاز نیم شبی دفع د بلا بکند عتاب یار پری چهره عاشقانه بکشکه یک

امروز نه آغاز و نه انجام جهان استای بس غم و شادی که پس پرده نهان است گر مرد رهی ،

تقدیم به: آزادیزمستون اومده با برف و بارووندلِ خوش اندک و غُصّه فراوونشده باغ و گلستونم بیابوونسفر رفتی دلم تنگه

.وقت را غنیمت دان آن قدر که بتْوانی حاصل از حیات ای جان این دم است تا دانی کام‌بخشیِ گردون

بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی خون خوری گر طلب روزی ننهاده کنی آخرالامر گِل کوزه‌گران

ای پیک راستان خبر یار ما بگواحوال گل به بلبل دستان‌سرا بگو ما محرمان خلوت انسیم غم مخوربا یار آشنا