شعر و ادبیات

دیوان حافظ غزل شماره ۲۲۴ خوشا دلی که مدام از پی نظر نرودبه هر درش که بخوانند بی‌خبر نرود طمع

دلا بسوز که سوز تو کارها بکندنیاز نیم شبی دفع د بلا بکند عتاب یار پری چهره عاشقانه بکشکه یک

امروز نه آغاز و نه انجام جهان استای بس غم و شادی که پس پرده نهان است گر مرد رهی ،

تقدیم به: آزادیزمستون اومده با برف و بارووندلِ خوش اندک و غُصّه فراوونشده باغ و گلستونم بیابوونسفر رفتی دلم تنگه

.وقت را غنیمت دان آن قدر که بتْوانی حاصل از حیات ای جان این دم است تا دانی کام‌بخشیِ گردون

بشنو این نکته که خود را ز غم آزاده کنی خون خوری گر طلب روزی ننهاده کنی آخرالامر گِل کوزه‌گران

ای پیک راستان خبر یار ما بگواحوال گل به بلبل دستان‌سرا بگو ما محرمان خلوت انسیم غم مخوربا یار آشنا

چوکشور ز ضحاک بودی تهی یکی مایه ور بد بسان رهی که او داشتی گنج و تخت و سرای شگفتی

ای قبای پادشاهی راست بر بالای تو زینتِ تاج و نگین از گوهرِ والای تو آفتاب فتح را هر دم

‏ با تو ام، با تو ای عزیز دلمای فروغت همیشه در جانمغربت تلخ روزگاران رامنِ غربت کشیده می‌دانم بی‌خیر