شعر و ادبیات

کی رفته‌ای ز دل که تمنا کنم تو راکی بوده‌ای نهفته که پیدا کنم تو را غیبت نکرده‌ای که شوم

. شنیدم که رندی به عهد قدیمبیامد به نزدیک شخصی حکیم بگفتا تو مردی جهاندیده‌ایدر اقصای عالم تو گردیده‌ای بفرما

بگُذارید کمی شعر تلاوت بکنمبه خدای غزلم عرضِ ارادت بکنم سرِ سجّاده‌ی دفتر بِنِشینم تا صبحآنقَدَر شعر بگویم که قیامت

آن کس که به دست، جام دارد سلطانیِ جَم، مُدام دارد آبی که خِضِر حیات از او یافت در میکده

بیا ای دوست اینجا در وطن باششریک رنج و شادی‌های من باش زنان اینجا چو شیر شرزه کوشنداگر مردی، بیا

از دل و دیده، گرامی تر همآیا هست؟ هرچه حاصل کنی از دنیا،دستاور دست!هرچه اسباب جهان باشد،در روی زمین،دست دارد

دشمنم با تاروپودی  پُر ز کین با همه سالوسیان و کاذبین واعظانی بی خدا  زاهد نما داغ ِ مُهر ِ

. دل که تنگ است کجا باید رفت؟!به در و دشت و دمن؟!یا به باغ و گل و گلزار و