حکایت دزد و قاضی
میرزا نعمت الله خان طالبی شاعر طناز اصفهانی حکایتی دارد شنیدنی. در عصر ماضی؛ در شهر بلخ لطفی نامی بود که در
شعر و ادبیات
حافظ ;گفتم ای سلطانِ خوبان رحم کن بر این غریب
گفتم ای سلطانِ خوبان رحم کن بر این غریب گفت در دنبالِ دل، رَه گُم کُنَد مسکین غریب گفتمش مَگذر
فریدون_مشیری :باری اگر روزی کسی ازمن بپرسد:
باری اگر روزی کسی ازمن بپرسد:«چندی که در روی زمین بودی چه کردی»؟ من میگشایم پیش رویش دفترم
« سـره از نـاسـره »
فرامرز خازنی
داس بـر باغ زدنـدتـا کـه گُـلابگیــر کُنـنـد چـهــره بـر طاق زدنـدتـا هــوسی سیـر کُنـنـد همــه در خـط بـلابـا گُــذر از
شاه شمشادقدان خسرو شیرین دهنان : حافظ
شاه شمشادقدان خسرو شیرین دهنان که به مژگان شکند قلب همه صف شکنان مست بگذشت و نظر بر من درویش
می خواه و گل افشان کن، از دهر چه میجویی؟
حافظ
می خواه و گل افشان کن، از دهر چه میجویی؟این گفت سحرگه گل، بلبل تو چه میگویی؟ مَسند به گلستان
بلوچِ مظلوم :سعید افشار
ای کاش که ما را “جگرِ شیرِ ژیان” بودآنجا که سخن از شرَف و غیرت و ناموس، میان بود کشتند،