برای قتل عامِ گل،تبرکِش گشته ام اینجا جمشید پبمان،
سفر؛ آغازِ بی پایان، توقف؛ لاشه ی من شد من و رنگی هزاران گون، که در جانم مطنطن شد سفر؛
شعر و ادبیات
: پرسش استاد شفیعی کدکنی و پاسخ من جمشید پیمان
شفیعی کدکنی: طفلی به نام “شادی” دیری است گمشده، با چشمهای روشن براق با گیسوی بلند به بالای آرزو هر
چه کسی گویدت مکن پرواز، دم نزن در نسیم پاک سحر جمشید پیمان
ای عقاب از چه خانگی گشتی آسمان عرصه ی حضور تو بود با کلاغان کنی هماغوشی یعنی این آخرِ غرور
باید که شعله بر جگر هیمه افکنی :جمشید پیمان
عمری نشسته ای که شود یا نمی شود سرمایه جَسته،سود مهیّا نمی شود خواهی جهان برای تو گردد،ولی درست کار
دوزخ واقعی ست سینه ی او جمشید پیمان
دل سپردی به شیخ حیلت ساز به خیالت که به ز سلطان است عنکبوتی ست شیوه ی کارش تارهایش کلامِ
ای شاعر معترض بپا خیز! جمشید پیمان،
مستی و مرامِ پرده پوشی؟ چون باده به خُم،چرا نجوشی فتوایِ من است و می حلال است مگذار کنار باده
مرا فریاد کن! ;ی. صفایی
به مناسبت روز جهانی کارگر فریادم را چه فرقی میکند که با شعر بسرایی یا زجر کشیدن و دردهایم را
گرگ درون/ شعری از فریدون مشیری
هرکه گرگش را دراندازد به خاک/ رفته رفته مىشود انسان پاک/ هرکه با گرگش مدارا مىکند/ خلق و خوى گرگ
