شعر و ادبیات

  ساقی،سحر رسید،دلِ خسته ام به سوز              گوید بریز جام دگر، تشنه ام هنوز                       جامی دگر بریز که خورشید تازه

بهار طبیعت ، همه ساله ست به پشت سر دارد هزاران هزار تابلو زیبای شاعران عهد کهن . بهار من

با صمیمانه ترین درود ها ، آمدن دوباره بهار را به فال نیک می گیرم و به ایرانیان ارجمند، بویژه

من یک زنم بر فراز سکوی بلند تاریخ عصیانم را در کتیبه‌ها و دست‌نوشته‌ها حتا بر سکه‌ها بخوانید در هر

واکنش «میم ـ شوق» شاعر مقاومت، به یک صحنه از درماندگی و مصیبت های مردم : “یک جهان درد است

سفرت دراز گشت و دل من شده هوائی من و رسم با تو بودن، تو و شیوه ی جدائی نفسم

سرگشته ی توفانی و شوریده ی آبی حیرانِ بیابانی و مفتون سرابی گم گشته ی نُه توی خیالات غریبی شب

اورمزدا بار آخر خاک ایران را که کشت کاین چنین شد روزگار و سرنوشت دست اهریمن ببود یا تحریر جبر

با من از عشق سخن بگو از آن لحظه‌های جادویی دوست داشتن از جاری زلال لبخندهای عاشقانه از دخترکان و