شعر و ادبیات

صد و اندی ست منم از تو جدا افتاده تو پریشانی و من بی سر و پا افتاده می رسم

غزل زیر متعلق به دو سال پیش است که باز پخش می شود چراغ قیام ستمدیدگان نمی شود خاموش صدای

شعار نیست به شعرم ، صراحتِ دَرد است نمی شود کُنمَش گم به صنعت ایهام! نمی شود که نشانم به

ملوّث نمودی به ناراستی زبان را و خود را فرو کاستی همه مایه ات شد دروغ و فریب شتابیدی از

ـــ 1 ـــ چندان بماندیم که بدیدیم روزگارتان شرمنده شد تموچین و هیتلر از رفتارتان ماکیاول و گوبلز راحت شدند

تقدیم به کانونها و یکانهای شورشی و قیام آفرینان ایران زمین تشت ِ رسواییت ای شیخ ز بام ِ وطن

«به آنان که تیغ کین بر پیکر آزادی می کشند» ای خطا ی در خطا ی در خطا ای بد

خدای من، ای زندانبان من تا به کی مرا در بند خواهی داشت؟ آیا گناه آدم را به پای ما

با کاروان مقاومت ایران به ویلپنت بیایید به کهکشان قیام خلق به جایگزین خلافت خون و خدعه و خسران .