شعر و ادبیات

دریک کسوف خونین بدهنگام شرورترین تبار ابلیسان از ظلمت اندیشی ی واحه های منسوخ عهد عتیق برآمدند تا صدارت کنند

در جنگلِ خیالِ من، افراز می شَوی گل می شوی،به دیده ی من باز می شوی وقتی برای صبح دلم

ناله‌هایت را هرگز فراموش نخواهم کرد، در هیاهوی قحطی و گرانی در کشور من اما، مرگ ارزان‌ترین کالاست می‌توان خرید

شب ، عطر انزوای بومی اش را به جان دشت ریخت . و دشت ، زخم رحیل سواران را تا

کاوه باید که شورشی باشد نهراسد ز هیبتِ ضحّاک بشکند این سکوت و سنّت را جامه ی ننگ افکند برخاک

«به یادِ شهیدانِ آزادی ایران» چه خورشید هایی چه خورشید هایی سوختند تا آسمان تاریک نماند . چه خورشید هایی

تقدیم به شهدای والا مقام ، ماهررضازاده ، رضا فیروزی ، محمدتقی جنابزاده ، خسروامجدی طوسی ، ایزدی ،  رضا

روز ۱۹ بهمن، حاج داوود رحمانی رئیس زندان قزلحصار شاد از کشته شدن اشرف و موسی خبر پایان سازمان مجاهدین

تقدیم به  شیرزن میدان تیرباران مریم سندی کرکسان در آسمان پرواز میکردند آیه های مرگ میخوادندند برف همچون جامه ای