مقالات

. ​فروپاشی یا استحاله ساختاری حکومت اسلامی ایران، هیچ بعید نیست نقطه‌ی پایانی بر عصر «اسلام سیاسی» در مقیاس جهانی

در سالگرد انقلاب منتهی به ۲۲ بهمن که یک سلطنت مطلقه‌ی پادشاهی را واژگون نمود و خود در یک خیانت

روایتی که دل هر انسان دارای وجدانی را به درد می‌آورد.، روایتی ادبی بر پایه شهادتی از دل روزهای سرکوب

چهل روز از دی‌ماه گذشته است و هنوز حقیقت روی زمین مانده است؛ هنوز آن گلوله‌ها توضیح نداده‌اند چرا شلیک

از کتاب: «همه هستی‌ام نثار ایران»، یادنامه غلامحسین صدیقی»به کوشش: پرویز ورجاوند، ص۱۹۶ ۱۳۵۷ یعنی سه ماه مانده به پیروزی

آن‌چه در سطرهای کهنه تاریخ می‌درخشد، سرگذشت فاتحان نیست؛سرنوشت ملت‌هایی است که دیر فهمیدند.سقوط،پیش از آن‌که از بیرون آغاز شود،در

ظل الله خشمگین فریاد می زد:خون جواب آزادی است، رعیت را چه به سرکشی، رعیت را چه به استنطاق صاحب

۴۷ سال پیش در روز ۲۱ بهمن ۵۷ در روستای درباغ شهرستان اردستان پای رادیو نشسته بودم که ناگاه نزدیک

در روزها و هفته‌های پساقیام دی ۱۴۰۴، کیفیت تحولات ایران بسیار با قبل از آن متفاوت است. این تفاوت، هم