مقالات

از کتاب: «همه هستی‌ام نثار ایران»، یادنامه غلامحسین صدیقی»به کوشش: پرویز ورجاوند، ص۱۹۶ ۱۳۵۷ یعنی سه ماه مانده به پیروزی

آن‌چه در سطرهای کهنه تاریخ می‌درخشد، سرگذشت فاتحان نیست؛سرنوشت ملت‌هایی است که دیر فهمیدند.سقوط،پیش از آن‌که از بیرون آغاز شود،در

ظل الله خشمگین فریاد می زد:خون جواب آزادی است، رعیت را چه به سرکشی، رعیت را چه به استنطاق صاحب

۴۷ سال پیش در روز ۲۱ بهمن ۵۷ در روستای درباغ شهرستان اردستان پای رادیو نشسته بودم که ناگاه نزدیک

در روزها و هفته‌های پساقیام دی ۱۴۰۴، کیفیت تحولات ایران بسیار با قبل از آن متفاوت است. این تفاوت، هم

در سال‌های اخیر، به‌ویژه در بزنگاه‌های بحرانی، بخشی از فضای تحلیل سیاسی ایران به‌جای واکاوی علل عمیق فروپاشی اجتماعی، مسیر

. چندین وقت اینترنت ما را قطع کردند تا بیصدا بکُشند، دفن کنند، تحقیر نمایند و سپس دست به دامان

آن عصا که موسی بر نیل زد و آن را شکافت و یارانش را به سلامت از آن عبور داد،

در تاریخ معاصر ایران، طنز همیشه یکی از پایدارترین ابزارهای بقا بوده است ایرانی‌ها حتی در تاریک‌ترین بزنگاه‌ها—از جنگ و