شعر و ادبیات

خوش آمد این کهن رسمم از آنانکه خود را از بزرگان می‌شمارند که چون بیرون روند از ملک ناچار به جای خود، بزرگی باز دارند که هر جا نخل بخل و ظلم بینند کنند و تخم جود و عدل کارند ز پا افتادگان را، دست گیرند؛ به کار دستگیری، پافشارند …

آن عقربی که بر وطن افتاد حاضر است آن خائن ستمگر جلاد حاضر است آن خط و ثبت و دفتر و اسناد حاضر است کردند بر تو نا خلفان ظلمها وطن بیکس وطن، غریب وطن، بینوا وطن ای غرقه در هزار غم و ابتلا وطن ای در دهان گرگ اجل …

تو بگو ماه کجاست؟تو مرا خانه ببر…..دل من نابیناست.تو بگو آه چه طعمی دارد؟تو بگو ابر چرا می بارد؟باد در گوش درخت،چه آوازی می خواند؟سرو شیراز چرا آزاد است؟بر لب خار چرا فریاد است؟این چه شهری است؟همان جابلقاستما کجا گمشده ایم؟ته بن بست،چرا ناپیداست؟تو بگو ماه کجاست؟تو مرا خانه ببردل …

جوانی پاک‌باز و پاک‌رو بودکه با پاکیزه‌رویی در گرو بودچنین خواندم که در دریای اعظمبه گردابی درافتادند با همچو مَلّاح آمدش تا دست گیردمبادا کاندر آن حالت بمیردهمی گفت از میان موج و تشویرمرا بگذار و دست یار من گیردر این گفتن جهان بر وی برآشفتشنیدندش که جان می‌داد و …

یک شبی مجنون نمازش را شکستبی وضو در کوچه لیلا نشست عشق آن شب مست مستش کرده بودفارغ از جام الستش کرده بود سجده ای زد بر لب درگاه اوپر ز لیلا شد دل پر آه او گفت یا رب از چه خوارم کرده ایبر صلیب عشق دارم کرده ای …

عکسِ رویِ تو چو در آینهٔ جام افتاد عارف از خندهٔ مِی در طمعِ خام افتاد حُسن رویِ تو به یک جلوه که در آینه کرد این همه نقش در آیینهٔ اوهام افتاد این همه عکسِ می و نقشِ نگارین که نمود یک فروغِ رخِ ساقی‌ست که در جام افتاد …

دیر است که دل‌دار پیامی نفرستادننوشت سلامی و کلامی نفرستاد صد نامه فرستادم و آن شاهِ سواران پیکی نَدوانید و سلامی نفرستاد سویِ منِ وحشی‌صفتِ عقل‌رمیده آهو رَوشی، کبک خرامی نفرستاد دانست که خواهد شُدنم مرغِ دل از دست وز آن خطِ چون سلسله دامی نفرستاد فریاد که آن ساقیِ …

بر سر آنم که گر ز دست برآیددست به کاری زنم که غصه سر آید خلوت دل نیست جای صحبت اضداددیو چو بیرون رود فرشته درآید صحبت حکام ظلمت شب یلدا ستنور ز خورشید جوی بو که برآید بر در ارباب بی‌مروت دنیاچند نشینی که خواجه کی به درآید ترک گدایی مکن …

دو قدم مانده که پاییز به یغما بروداین همه رنگ ِ قشنگ از کف ِ دنیا برود هرکه معشوقه برانگیخت گوارایش باددل ِ تنها به چه شوقی پی ِ یلدا برود؟ گله‌ها را بگذار!ناله‌ها را بس کن! روزگار گوش ندارد که تو هی شِکوه کنی!زندگی چشم ندارد که ببیند اخم …

چون کنم معشوق عیار آمدست دشنه در کف سوی بازار آمدست دشنهٔ او تشنهٔ خون دل است لاجرم خونریز و خونخوار آمدست همچنان کان پسته می‌ریزد شکر همچنان آن دشنه خونبار آمدست هست ترک و من به جان هندوی او لاجرم با تیغ در کار آمدست صبحدم هر روز با …