شعر و ادبیات

در همدلی با دایه دایه و سیل زده گان عزیز همتبارم لرستان و دیگر نقاط ایران. دایه دایه کِی وقته جنگه؛ قطار بالا سرت مّه بی فشنگه دالکه کی ما بجنگه دایه دایه سیل اوما حونم خِرو بی؛ لّشِ بچه مه دیه م دِ مینه اُو بی دایه جو جیرم …

تمام تنم دل است و دلم گرفته و خونین است که کی دوباره در رسد انقلاب دیگر خلق نه چون ملا ربای پیشین . چو مرغ سر بریده ام در جست و خیز مرگ پرم بر افکنند به مسلخ اما ، دوباره همان مرغ پیر در پروازم . چنین حالی …

دیر گاهی ست آرزو دارم که نشانم به دیده نورِ تو را چه غریبم به چشمت،آزادی سخت باور کنم حضور ِتو را نشنیدی مرا که نالانم نشنیدم تو را که فریادی دلِ تو خون تر از دلِ من بود آی عشق قدیمی؛ آزادی با زمستان کنار می آیم بی خیالِ …

  ساقی،سحر رسید،دلِ خسته ام به سوز              گوید بریز جام دگر، تشنه ام هنوز                       جامی دگر بریز که خورشید تازه کار                           سر برنیاورد که بگوید:رسید روز!   ساقی،دلم گرفته،کمی دردِ دل کنیم غم را به یمنِ خنده ی چشمت خجل کنیم با جامی از لبانِ پر از مستی ات مگر …

بهار طبیعت ، همه ساله ست به پشت سر دارد هزاران هزار تابلو زیبای شاعران عهد کهن . بهار من به زندان مستبدان در بند هماره ، هر روزه خروش طغیانی او را ز اعماق جان تشنه ام شنیده ام . چه بی رحم اند این سوداگران قدرقدرت جهان چه …

وقتی که می خرامد اندیشه های باران یک سو بنفشه روید یک سو شکوفه زاران بیدار می شود تا جایی که سبزه از خواب جان می دمد به غنچه یک لحظه رنگ آفتاب با خیزش نسیمی از پیشگاه ایوان دل می دهد به پیچک بیداری شبستان آنجا که چون پرستو …

با صمیمانه ترین درود ها ، آمدن دوباره بهار را به فال نیک می گیرم و به ایرانیان ارجمند، بویژه مبارزان راه آزادی ایران شادباش می گویم. در آغاز سال نو زیبا ترین آرزویم آزادی میهن عزیزم ایران از چنبره ی اهریمن جمهوری اسلامی است! باری، پارسال در همین روزها …

من یک زنم بر فراز سکوی بلند تاریخ عصیانم را در کتیبه‌ها و دست‌نوشته‌ها حتا بر سکه‌ها بخوانید در هر پیچش تاریخ به بردگی کشیده شدم و آنگاه که شلاق بردگی بر تنم فرود می‌آمد فریادم در سینه سینه‌ی این کره‌ی خاکی ذره‌های موج مواج گشت! من یک زنم زنی …

واکنش «میم ـ شوق» شاعر مقاومت، به یک صحنه از درماندگی و مصیبت های مردم : “یک جهان درد است اینجا، شعر می میرد ز شرم قلب هر شاعر ازین تصویر می گیرد ز شرم شعر من عمری ست درد میهن و مردم شده بر رخم خونگریه ها پایان نمی …

سفرت دراز گشت و دل من شده هوائی من و رسم با تو بودن، تو و شیوه ی جدائی نفسم گرفته اینجا،به خزانِ بی تو ماندن سرِ آن مگر نداری، که به باغ پر گشائی ز بهار مانده نقشی، به خیالِ زخمیِ من همه باغ شد خزانی، چه خزانِ بی …